۱۷فروردین ۱۴۰۰
دارم اپیزود “سوگ بی بهار” گفت و گوی سروش صحت و مجتبی شکوری رو گوش میدم ! دارن درمورد یه کتاب حرف میزنن ، نمیدونم چه کتابیه ولی خیلی عجیبه !
ما همیشه تنهاییم ! وقتی در جمع دوستان نشستیم و داریم از ته دل میخندیم ، تنهاییم ! سر میز شام وقتی با خانواده داریم غذا میخوریم ، تنهاییم! سر کار بین گفت و گو با همکاران، تنهاییم ! ما تنهاییم و نمیتونیم از این تنهایی فرار کنیم !
همیشه ازش فرار کردم ! همیشه دورم رو از آدم های مختلف پر کردم و سعی کردم یادم بره تو این جهان تنهام ! همیشه وقتی از آدم های زندگیم ناامید شدم چون نتونستن تنهایی مو پر کنن ، عوضشون کردم ! آدم های جدید ! جای جدید! کار جدید همه و همه نتونستن منو از تنهایی نجات بدن !
اما امروز میخوام خودم رو نجات بدم ، با پذیرفتن این که “من همیشه تنهام “خودم رو نجات میدم !
“هجوم اندوه “
