بزارید اینجوری بگم که اگر بخواهیم گیر الکی به موضوعات پیش پا افتاده بدهیم چیزی که بدست نمیاورم هیچ، بلکه زمان از دست میدهیم و در لحظه‌هایی چرخان تاب می‌خوریم تاگیج می‌شویم و ناامید و خسته. پس بهتره که در هر حالتی سخت نگیریم و اهتمام حداقلی! در هر شرایطی کفایت می‌کند،تا اینکه بخواهیم اوضاع را در دست داشته باشیم و کنترل همه جانبه را عهده دار باشیم. به هر اتفاقی زمان بدهیم خودش به خودش برای حل شدن کمک می‌کند. ما مسئول حل کردن همه موضوعات و مسائل نیستم. لحظه‌ای بهتر است کنار بکشیم و از دور نظاره‌گر باشیم تا مداخله‌گر. اینطوری به خودمان و مشکل زمان میدهیم. همه جا حرف زدن و فکر کردن راه چاره نیست بعضی جاها منفعلی و بی‌عملی راه حل است.
این راه حل هوشمندانه ای به نظر می‌رسد که نه سیخ می‌سوزد و نه کباب، حتی کباب برشته و دلچسبی هم اخر کار تحویل می‌گیریم. این در اون در زدن بعضی مواقع اوضاع را خرابتر می‌کند چون خودمان در این مسیر خسته می‌شویم و تحلیل می‌رویم تا اثبات کنیم که آن طوری که من می‌گویم درسته و چیزی که در حال رخ دادن هست اشتباه محضه. بی حرفی و سکوت در این مواقع بهتر از هر راه حل دیگری است. مثل بچه پنج ساله‌ای که کار اشتباهی را تکرار می‌کند و با لجبازی حاضر نیست که کارش را ادامه ندهد. حالا پدر مادر هرچی بالا پایین بپرند بگویند نکن! او باز کارش را ادامه می‌دهد. اینجاست که بی‌تفاوتی راه چاره است.
