سلام فخری جانم. حالت چطور است؟ می‌دانم که ماه‌های سختی را از سر گذراندی و این روزها در یک سردرگمی و بهت‌زدگی به سرمی‌بری. از اینکه می‌بینی خدا چقدر بهت رحم کرده و خطر از بیخ گوش‌ات گذشته، متحیر مانده‌ای. وقتی روزهای چند ماه پیش را با خودت مرور می‌کنی خشک‌ات می‌زند و باورشان نمی‌کنی. اینکه چه اتفاقات بدی می‌توانست بیفتد و نیفتاد. امروز باید خوشحال باشی، ولی حس‌های دیگر که از اعماق وجودت می‌آیند، نمی‌گذارند که حس رضایت و شادمانی داشته باشی. بیشتر شوکه و مبهوتی از آنچه گذشته.
یادم هست که ماجرا از یک روز کاملا معمولی شروع شد. صبح از خواب بلند شدی و پای چپت فلج شد و یک بی حسی به مرور سمت چپ بدنت را گرفت. این بی حسی یک ربع بیست دقیقه بیشتر طول نکشید، اما اثرات روحی آن بدجور در اعماق وجودت رخنه کرد. بعد از آن روز، درد و بیحسی و مور مور در بدنت می‌پیچید. تا زمانی که تشخیص داده شود مشکل چیست، هزار جور فکر و مرض در ذهنت ردیف کردی. از ام اس تا دیسک. چه شب‌هایی که از درد و ترس اینکه باز فلجی پا تکرار شود و اینبار بماند و جا خشک کند و از بین نرود، خوابت نبرد.
بعد از بیست روز بالاخره با انجام ام آرآی متوجه شدی تومور مغزی داری. تومور مغری! وقتی این کلمه را شنیدی، دنیا روی سرت خراب شد. بعد از اینکه فهمیدی خوش‌خیم است و با عمل جراحی برطرف میشود خیالت کمی راحتتر شد. ولی هنوز دلهره داشتی از عمل سنگین جراحی مغز و عوارض بعد از آن.
خلاصه که می‌دانم چطور و با چه مکافاتی خودت را برای عمل آماده کردی و خندان وارد اتاق عمل شدی. ولی بعد از عمل در حالت نیمه بی‌هوش صدای بهیارها را می‌شنیدی که به هم می‌گفتند: "خودش با پای خوش آمده؟! دست و پایت را تکان بده" و تو نمی‌توانستی. آنجا بود که ترس تمام وجودت را گرفت. ترس از فلجی. بعد از یک عمل سنگین پنج شش ساعته به جای اینکه مانند بیمارهای دیگر بخوابی و استراحت کنی. داد میزدی. داد از سر ترس و وحشت. تا اینکه دکتر آمد و گفت "به خیر گذشت، توده بزرگی بود ولی به سلول‌های عصبی هیچ آسیبی نرسانده و بعد از سه چهار ماه فیزیوتراپی حرکت دست و پاها برمی‌گردد." این حرف دکتر آبی بود روی آتش وجودت و تو را کمی آرام کرد.
تمام این روزها من با تو بودم. اما گذشته‌ها گذشته. نه اینکه فراموش کنی نه. ولی پر و بال دادن و فکر کردن به تمام آن روزهای سخت دردی را دوا نمی‌کند. این تویی و آینده پیش رو. روزهای روشنی که در راه هستند. از این اتفاق باید درس بگیری و خودت را برای اتفاقات زندگی آماده کنی. باید بدانی دنیا ارزش غصه خوردن ندارد و باید هر روزت را بهتر از روز پیش زندگی کنی. باید فکر کنی که خدا تو را خیلی دوست دارد و تنهایت نمی‌گذارد. در این اتفاق همراهی و مهربانی بی‌دریغ اطرافیان و عزیزانت برایت اثبات شد و به این یقین رسیدی که تنها نیستی.
