
پدر پیر شده و دیگر تحمل خیلی از چیزها را ندارد. تحمل شلختگی، سر و صدا و خیلی چیزهای دیگر. پدر در یک روزمرگی غرق است. برعکس جوان که از روزمرگی مینالد و به هر در میزند که دچارش نشود، روزمرگی برای پدر شیرین است و روز را شب میکند با کارهای تکراری و خوشیهای حداقلی. دیدن فرزندانش برایش مانند یک سفر تفریحی دلچسب و شادیآور است. در مقابل جوان هر چه میکند باز هم راضی نمیشود چرا که بلند پرواز است و خواستار تغییر.
پدر دراین روزمرگیها برای خود قوانینی هم تعریف کرده است. از محل قرار گرفتن کنترل تلویزیون گرفته تا مگسکش دم دستش. اگر مدتها در این روزمرگی بماند هیچ شکایتی ندارد ولی اگر زاویه قرار گرفتن مگسکش تغییر کند دلخور میشود و به هم میریزد. این قوانین برای جوان بی معنی است. با این حال جوان لازم میبیند که سازش کند به دلیل احترامی که برای پدر قائل است.
از آنطرف هم پدر پیر پسر را به چشم سر به هوا و خام و بیتجربه میبیند او هم بنا به دوست داشتن و مهر پدری که در سینه دارد با پسر راه میآید.
در این ملاحظات دوطرفه، در هر طرف که قرار بگیریم فکر میکنیم که خودمان داریم شقالقمر میکنیم و صبوری به خرج میدهیم و خبر از دل طرف مقابل نداریم که او هم همین فکر را دارد.