
عمیق بودن زیباست. هرچیزی لایه لایه باشد زیباست. از طرفی این هست که میگویند هر سادهای زیباست. پس بهتر است اینطور بگوییم که سادگی عمق دارد و پر معناست. سادگی در هر مقولهای با شکوه است. وقتی به پوشش سادهای روبهرو میشویم ناخوداگاه جذبش میشویم و میپسندیم. وقتی با فردی روبه رو میشوی که هر چه هست و نیست عیان است او به دلت مینشیند و یا حتی فضایی که دکور بسیار ساده و ابتدایی دارد مورد پسندت واقع میافتد و دوست داری مدتی آنجا بمانی بدون اینکه دلزده یا خسته شوی. این سادگیها در عین سادگی ظاهری، که در نگاه اول میبینی تو را وادار به فکر کردن میکند. در واقع این سادگی، فکر آدمی را آزاد و خالی میکند از آشفتگیها و تشویشها و نگرانیها و بستری مهیا میکند تا بتواند ذهن ببالد و خیالبافی کند. در واقع هر چه باعث شود فکر آدمی پرواز کند پر و بال بگیرد برایش خوشایند است. هر آنچه او را از ورطه تنشهای روزمره بیرون بکشد و اندکی ذهنش را خالی کند برایش دلنشین است. سادگی در موجودات جاندار و بیجان همین کاربرد را دارد. وقتی با کسی که بدون حاشیه و روراست صحبت میکنی و همنشین میشوی این همنشینی مرحمی میشود روی زخمهایت. طبیعت بکر و تازه هم همین کاربرد را دارد چرا که ساده است و زیبایی و بی فکری و تعمق را به همراه دارد.