
تو مانند کوهی کنار جاده زندگی هستی و من مانند مسافری هستم در این جاده که کوه را هرگز فراموش نخواهد کرد. سالهاست که از با هم بودنمان، گذشته و زیبایی گذشته ما از آن آینده است. چرا که طوری کنار هم بودهایم و زندگی کردهایم که خالق زیبایی بودهایم و مطمئنا آینده، تصویر عینی از زیبایی با هم بودنمان در لحظههای امروز است. زیبایی که حالت موقت ندارد و کوه زمان را از پیش رو خواهد برداشت. در طول در عمق و در عرض، در زمان و در مکان میگسترد.
همیشه در سختیها کنار هم بودهایم و راههای جدید را با هم پیدا کردهایم در آنها قدم گذاشتهایم. راههای پر پیچ و خمی که از قدم گذاشتن در آنها نترسیدیم چرا که پشتمون گرم بود به گرمای وجود هم.
ما در عشقمان فروتن بودهایم نه حسرتی در بین است نه ملالی، هر چه هست از جنس آرامش بوده و سرزندگی. تو از من به من نزدیکتری و من به تو. واژههای متن زندگیمان لطیف و محکم و استوار هستند که بادهای ناگهانی سهمگین از رنگ و وضوحشان کم نکرده است. لحظههای باهم بودنمان عاشق یکدیگر هستند، از هم جدا نیستند، به دور هم میچرخند، با هم به رقص در امدهاند و در حریمی نورانی و سیال در یکدیگر فرو رفتهاند، اینگونه است که زیبایی مضاعف و پیوستهای را به تصویر کشیدهاند.
پابه پا بودن و همراهی هر لحظهمان به دور از رمانتیک بازیهای جلف بی وزن و آهنگ، عمق رابطهمان را بیشتر کرده است. منطق بین ما نقش ویژهای داشته تا احساس. با همین منطق به همزبانی و هم دلی رسیدهایم و بدون اینکه حرفی زده شود از دل هم خبر داریم، با یک نگاه، عمق کلام نزدهمان را درک و لمس میکنیم. ما به هم ثابت کردهایم پای هم هستیم چه در خوشی چه در ناخوشی.