
این عکس گرفتن و انتشارش عجب مقولهای دلچسبی است. از وقتی چیزی به اسم دوربین عکاسی پا به کشفیات و دستسازههای بشری گذاشت همراهش لذت عکاسی هم آمد. وقتی آلبوم عکس خانوادگیمان را نگاه میکنم ژست گرفتنها و در افق محو شدنها را درست مثل عکسهای امروز میبینم.
عکسهای کنار دریا عاشق معشوقی که به مردمک چشم هم زل میزدند، عکسهایی با شلوارهای پاچه گشاد مردانه و مینیژوپهای زنانه، عکس زن همسایه بچه بغل با مادرم که مرا بغل کرده، عکس پیرزن که هر بار مادرم میگوید چه نسبتی با ما دارد باز هم فراموش میکنم از پس دور است، عکسهای اداره پدرم که پشت میز شلوغش نشسته و همکارش که کنارش ایستاده و دستش را روی شانه او گذاشته، عکسهای گرفته شده در باغهای پر درخت، عکسهای گرفته شده در خانه روی زمین دور سفره. این عکسها سیاه و سفید و رنگی، بزرگ و کوچک در آلبوم قدیمی خاک خورده جا خشک کردهاند.
از شش هفت سالگیام عکسهایی با ژستهای تصنعی به خیال خودم دلبرانه دارم تا زمان نوجوانی و جوانی. هر بار مراسمی، تولدی یا عروسی دعوت میشدیم قبل از رفتن و خراب شدن سر و وضعمان، عکس گرفتن از واجبات بود نه یکی دو تا. به تعداد قابل توجهی در زوایا و پس زمینههای متفاوت. با ژستهای متفاوت. آن زمان دوربینهای دیجیتال نبود که بشود دید که چه از آب در آمده. ما طبق تجربه به این رسیده بودیم که احتمالا در فلان موقعیت عکسمان خراب شده و دوباره میگرفتیم.
تا وقتی دیجیتالها و موبایلها هوشمند به بازار آمدند. دیگه چی بهتر از این. وقت و بیوقت عکس گرفتیم وگرفتیم. آخ آخ سلفی که بهشت بود خودت را میدیدی و عکس میگرفتی جلالخالق عجب خودشیفتگی کور کنندهای.
همه اینها برای ماندگار کردن و همیشگی کردن همان ساعت خوش است. آنقدر خوش است که زور میزنیم با عکس گرفتن آن را برای خودمان نگه داریم. وقتی به دشت و دمن میرویم دلمان نمیآید از آنجا دل بکنیم و همه زیباییهایش را میخواهیم بکَنیم و خلاصه کنیم در قاب عکس کوچکی و با خود بیاوریم. و خودمان را خفه میکنیم. ولی هر بار عکس گرفته شده را با منظره مقایسه میکنیم راضی نمیشویم. زیباییش را نمیتوانیم در قاب عکس جا کنیم.
همین طور وقتی زیبا شدهایم و به مهمانی رفتهایم، میخواهیم این زیبایی را برای همیشه ثبت کنیم. بالاخره برای آن مهمانی ساعتها وقت صرف کردهایم آرایشگاه رفتهایم لباس خوب خریدهایم و پوشیدهایم باید برایمان این لحظه و زیباییهایش بماند. و در گنجهمان جا خشک کند که اگر بعد از سالها به آن نگاه کردیم بگوییم یادش بخیر چه زیبا بودیم و از زیبایی گذشتهمان دلخوش شویم.