
روز وشب به دنبال تایید و گرفتن نظر مثبت این و آنیم. زمانی که تشویق دیگران را میگیریم تازه به کار خود اطمینان پیدا میکنیم. انگار به خودمان اعتماد نداریم. قضاوتها و نظرات دیگران معیار خوب و بد و درست اشتباه است.
وقتی مدام ضمیر ناخودآگاه و درونمان در حال توضیح و توصیف اوضاع است و اینکه در هر لحظه به این فکر میکنیم که ارزشت چقدر است. الان این لبخند طرف مقابل دلیلش چیست.
ولی شاید معتقد به این باشیم که نظر دیگران برایمان مهم نیست و حرفهایی که آنها میزنند برای خودشان است و از این جور تزها و تعابیر استفاده کنیم برای وانمود کردن که ارزش من به حرف دیگران نیست. یک گوشه چشم نازک کردن و بیتوجهی انها برایم پشیزی نمیارزد و هرچه انها میگویند برای خودشان است و باد هواست. ولی تا جایی میشه مقاومت کرد و بدون تایید اجتماع و ادمهای آن ادامه داد. حتی آدمهایی گندهای که ادعای فضل و کمالات دارند به جایی میرسند که حرف دیگران و واکنش آنها میشود شرط ادامهی حیات و زندگی اجتماعیشان.
همه افراد به دنبال محبوبتر بودن، بانمکتر، جذابتر و هزار تا "تر" دیگر هستند. این انتظار تایید و تشویق است که موتور محرکه انها میشود و حرکتشان را برای زندگی، شدت و سرعت میبخشد. برای همهمان پیش آمده که وقتی در حال و هوای خودمان هستیم و یک حس بیتفاوتی و خنثی بودن داریم یک دفعه یک جمله خیلی معمولی از یک نفر که اصلا انتظارش را نداریم، مثل چقدر رنگ موهات بهت میاد یا چقدر شما شبیه فلان بازیگری یا چقدر قشنگ حرف میزنی، میتواند حالمان را از این رو به آن رو کند و انگار در لحظه مواد انرژیزا مصرف کرده باشیم بین زمین و هوا دقایقی را معلقیم.
بله ما آدمهای این کره خاکی، هر کار میکنیم برای این است که طلب دیده شدن داریم. اینکه هر روز یک " تر" به خودمان اضافه کنیم. پولدارتر، زیباتر، معروفتر و هزار یک "تر " جورواجور دیگر.
کاش این "تر" ها را برای خودمان اولویتبندی میکردیم و به جای زیباتر و پولدارتر و امثالهم دنبال انسانتر و آگاهتر بودیم. متاسفانه امروز دنبال یک خط تقلیدی را گرفتهایم و میرویم جلو. یکسری "تر" را برایمان تعریف کردهاند و ما ناخواسته در این گرداب همگانی افتادهایم. و تمام تلاشمان این است که در این مسابقه بازنده نشویم. یکسری مدگرایی پوچ که اثری مخرب دارد. یکسری "تر"های ساختگی که همه را شبیه هم کرده و تفاوتی باقی نگذاشته است. یکسری دنبالهروی تقلیدی بیمارگونه.