
خواهرم که برایم مانند مادر بوده و هست. لحظه های زندگی را وقتی با خودم مررو میکنم میبینم همه جا بوده نه اینکه فقط باشد با دل و جان بوده، تمامش بوده. دلم به دلش وصل است. یادم میاید زمانی که از مدرسه به خانه میآمدم چند دقیقه شاید یک ساعت میشد بدون اینکه لباس عوض کنم خاطرات آن روز را برایش با آب و تاب تعریف میکردم و او آنچنان خوب گوش میداد که دلم میخواست جزیی ترین چیزها را هم تعریف کنم.
دوازده سال تفاوت سن، در دوران بچگی همیشه او را برایم قابل احترام کرده بود. دیکتههایم را بدون حضورش محال بود بنویسم و همینطور خط کشیهای دفترم و مقنعه سر کردنهایم را به اجبار به گردنش میانداختم.
اشکهایی که با هم درسختیها ریختیم و خندههای از ته دلی که سر دادیم از ذهنم پاک نمیشوند. چه دلهرههایی که همزمان داشتیم از اینکه چه میشود. هر جا کمکی خواستم آمد و حتی بیشتر از خودم دلواپس اوضاع بود که همه چیز خوب پیش برود. هر وقت حالم گرفته است اولین کسی که به ذهنم میرسد که زنگ بزنم خودش است. با هر راهی که فقط خودش میداند حالم را خوب میکند.
او همیشه حواسش به همه چیز هست حتی به بچههای ریز و درشت خانواده که چه میخواهند، چه چیز میتواند سرگرمشان کند و همینطور به پدر سالخورهای که به قول گفتنی چگونه رفتار کردن با او قلق دارد. هر جا هر کدوم از ما دردی داشتیم از دردهای جدی گرفته تا چرک کردن انگشت شصت دست! درمانگر و حلال مساله را او دیدیم.
همیشه شاد است همیشه میخندد اگر از درون آشوب باشد و سراسر تلاطم. چرا میخندد؟ برای اطرافیانش. برای اینکه آنها خوشحال باشند.