
اولین سفر که بعد از ازدواج رفتیم یزد بود. چمدان قرمز را برداشتیم و راهی سفر شدیم. با کلی وسواس وسایل را جمع کردم و طبق معمول نگران این بودم که چیزی از قلم نیفتاده باشد. در راه رسیدن به ایستگاه قطار با خودم مرور میکردم که مبادا چیزی را فراموش کرده باشم.
هربار همین است. ولی شروع سفر آبی است بر روی آتش دلهرههای قبل سفر. همین که در راه قرار میگیری دیگر اگر هم بخواهی نمیتوانی به اینکه چه برداشتم و چه برنداشتم فکر کنی.
بلاخره به یزد رسیدیم. یزد پر است از خانههای قدیمی که مرمت شدهاند و در نقش هتل، دل از مسافران و میهمانان این شهر میبرند. ما هم یکی از این خوش آب و رنگها را برای اقامت انتخاب کردیم. اتاقی با تعداد پنجرههای زیاد. طوری که دور تا دور اتاق پنجره بود. پنجرههای قدی با شیشههای رنگی که تلالو نور خورشید را هزار رنگ میکرد و پهن میکرد وسط اتاق. آش شولی و قیمه نخودک در حیاط هتل، روی نیمکتهای چوبی، میشد غذای روح و جانمان.
در بافت قدیمی شهر پرسه میزدیم. شهری گرم با مردمانی گرم. مردمان مهربان و ساده و بی ریا. در داغ وسط روز، این کوچه پس کوچهها خنک بود. یک خنکای دلچسب. انگار کنار رودخانهای در دامان طبیعت هستیم. قدم زدن در این دالونهای خنک خشت و گِلی اینقدر لذت بخش بود که گذر زمان را حس نمیکردیم. چند ساعتی مانده بود به زمان بلیط برگشتمان. گفتیم از این فرصت باقیمانده هم استفاده کنیم و دوباره خودمان در کوچههای خشت و گلی غرق کنیم. اینبار واقعا غرق شدیم. هیچ کس نبود و ما گم شده بودیم. هر چه میرفتیم راه در رو پیدا نمیکردیم. در نهایت سر از یک طرف دیگر شهر درآوردیم. یک تاکسی گرفتیم و هر طور بود خودمان را رساندیم به راه آهن.