
اگر قرار باشد مقطعی از زندگیام تکرار شود و حق انتخاب داشته باشم برای انتخاب یک دوره، مطمئنا کودکیم را انتخاب نخواهم کرد. چرا که از لحظه لحظه کودکیام لذت بردم.
من و خواهر کوچکم که تفاوت سنی چهار سال و چهار ماه داریم همبازیهای دوران کودکی بودیم. در بازیهایمان از هیچ خلاقیتی دریغ نمیکردیم. حیاط بزرگ پر درختی که به مانند باغ بود هم فضا را برای بازیها و ابتکارات ما مهیا کرده بود. جوری سه ماه تابستان را خوش بودیم که روز آخر شهریور را اصلا دوست نداشتیم و ناراحت بودیم از اینکه فردا باید سر کلاس و مدرسه برویم.
ما تا از خواب بلند میشدیم بعد دیدن کارتنهای تلوزیون ( که بین آنها علاقه خاصی به کارتن فوتبالیستها داشتیم) با کله به حیاط میرفتیم و تا شب که هوا تاریک میشد آنجا میماندیم.
آتش درست میکردیم و هرچه دستمان میآمد برای امتحان که چگونه میسوزد روانه آتش میکردیم. یک بار توپ بچههای کوچه که در حیاطمان افتاده بود و مدتها گذشته بود و دنبالش نیامده بودند درسته در آتش انداختیم و از دیدن منظره سوختن توپ کیف کردیم. یک مغازه دقیقا روبهروی خانهمان بود. میرفتیم و یواشکی بستنی و پفک میخریدیم. حالا مامان شاید هم اگر میفهمید هیچ نمیگفت ولی نمیدانم چه علاقهای به کارآگاه بازی داشتیم.
همه جور میوه داشتیم از گیلاس و آلبالو گرفته تا خرمالو. میرفتیم زیر درخت آلبالو و لپهایمان را پر میکردیم و هستههایش را دانه دانه تف میکردیم بیرون. این بود مسابقه آلبالو خوردن ما و هرکسی که توانسته بود بیشتر در لپش آلبالو جا دهد برنده مسابقه بود.
از بازیهای معقولمان خاله بازی بود که در این بازی سیریناپذیر بودیم. چادرهای مامان را به هم گره میزدیم و چادری بزرگ بر پا میکردیم. در بازی تک تک عروسکها اسم داشتند و هر یک هویت مخصوص به خود.
یکی از همین چادرها را به دور درخت میبستیم و ننو درست میکردیم و در آن لم میدادیم. چندتایی درخت را سر همین کار خشکاندیم. ولی هیچ وقت یادم نمیآید پدر و مادرمان حتی اخمی کرده باشند.
یکبار شهر گلی درست کردیم شهری که همه چیز داشت از خانه و آپارتمان گرفته تا مغازه و بیمارستان این شهر مدتی وسط باغچه بود تا گلهایش خشکید و شهر خراب شد.
ما تعدادی مرغ هم در حیاط خانهمان داشتیم. گاهی بینوا مرغهای زبان بسته میشدند سوژه ابتکارات و آزمایشات خلاقانه ما. این خاطره که میخواهم تعریف کنم شاید قدری غیر اخلاقی باشد و حیوان آزاری محسوب شود. یک بار یکی از این مرغان بیچاره را سوار تاب کردیم و تاب را هل دادیم، به خیالی که شاهد اولین پرواز مرغ در آسمان باشیم آن روز مرغ بیچاره پایش شکست، و سر حماقت ما تا آخر عمر لنگید.