
ما موجودات حسودی هستیم اگر بگوییم نیستیم دروغ گفتهایم. کم یا زیاد همهمان حسادت و حسرت را داریم. بسته به اینکه از نظر فردی و شخصیتی چقدر رشد کرده باشیم درجات مختلفی از حسادت را تجربه کردهایم. اگر آنچه که آرزوی داشتنش را داشتهایم حول و اطراف دیگری بینیم به ناگاه خونمان به جوش میآید که چرا او توانست و من نتوانستم، مخصوصا اگر شرایط و مختصات زندگی تقریبا برابری داشته باشیم. این حسادت بعضی جاها تلنگری میشود برای بلند شدن و دست به کار شدن.
از خواستن وسیله پر زرق و برقی که در خانهای میبینیم تا رشک ورزیدن به شغل و رتبه و منزلت اجتماعی دیگران میتواند حسادت و حسرت ما را برانگیزد. بعضی که درجه حسادتشان بالا نیست و خفیفتر دچار این عارضه هستند لحظهای غمگین میشوند و آه میکشند. ولی عدهای ید طولایی در این مقوله دارند، چنانکه شهره عام و خاصاند.
حسادت به شکلهای مختلف عرض اندام میکند. جواهری در دستان دیگری یا سندی که به تازگی به اسم زده شده، میشود دلیل توقعات بی اساس و نقطه شروع مشاجرات و دعواهای خانوادگی. یاحتی ترفیع رتبه در یک اداره و یا سازمان دولتی محلیست برای منازعات درون سازمانی بر سر میز و اسم و رسم.
اما گاهی فرد که در تلاش و تقلا برای رسیدن به یک هدف یا پدیدهای دستیافتنی است، در همین حیص و بیص متوجه میشود دوستی که شباهتهایی هم با او دارد چه در سن و سال و تحصیلات و چه در موقعیت اجتماعی، زودتر به همان هدف رسیده و در آن موفق است. در اینجا، آه و حسرت خیلی شدید نیست چرا که فرد هم خود را در آستانه پیروزی میبیند.
ولی وقتی فرد در یک بلاتکلیفی به سر میبرد و امیدی به روز بعدش ندارد و دچار یک سرخوردگی مضمن است و چیزی که مدتها در طلبش بوده و آرزوی رسیدن به آن را داشته در دست کسی که اصلا انتظارش را ندارد میبیند؛ آن وقت است که جوششهای درونی امان نمیدهند، یکباره بساط رخوت جمع میشود و جای خود را به دویدن برای رسیدن میدهد. ولی اگر خیلی دیر شده باشد و فرصتها از دست رفته باشد، آن آرزو میماند در دلش برای همیشه و میشود حسرت ماندگار.