یادم می‌آید در دوره دبستان دوستی داشتم از نوع صمیمی‌ش. وقتی می‌خواستیم از آن مدرسه برویم به مدرسه دیگری و در مقطع بالاتر ثبت نام کنیم بسیار ناراحت بودیم. آن زمان موبایل نبود و اینقدر ارتباطات گسترده نبود تا به راحتی بتوانم از او خبری داشته باشم. برای اینکه قیافه هم را فراموش نکنیم مدتی طولانی از فاصله نزدیک به هم نگاه کردیم و گفتیم بزار تک تک حالات صورتت را حفظ کنیم. هنوز بعد از سال‌ها با اینکه اسمش یادم نیست ولی تمام اعضای چهره‌اش در ذهنم مانده حتی ترتیب قرار گرفتن دندان‌هایش.
او در چشم من زیباترین دختر در آن سن و سال بود. چرا که دوستش داشتم. انگار هر که بیشتر در قلبت جا داشته باشد در چشمت زیباتر می‌شود. فرزند از نگاه مادر درخشان است و می‌درخشد. و برعکس. او وقتی به عزیزش نگاه می‌کند انگار هر چه زیبایی در عالم هست و نیست خلاصه شده در او.
در چشم عاشق، معشوق زیباترین است. آنچه که او می‌بیند دیگری نمی‌تواند ببیند. او همدم خودش را بهترین و زیباترین زیبارویان می‌بیند. در چشم او چهره یارش معدن زیبایی است و هر خنده و غمزه‌اش گنجی که در آن نهان است و می‌درخشد. هر خط و خطوطی در صورتش برایش نشان از دلبری دارد و دلش قنج می‌رود وقتی نگاهش می‌کند.
