
تولدش بود تازه یکسالش شده بود. مادر و پدر روزشماری میکردند برای این جشن و خودشان را همه جوره هلاک کرده بودند. همه جمع بودند دختر خاله پنج ساله هم بود. و کیک هم بود و مراسم عکس گرفتن هم که پایه و اساس همه مهمانیهاست بود. اصلا مهمانیها برگزار میشود تا عکس گرفته شود مگر غیر این است.
دخترخاله سر ناسازگاری گذاشته بود. مراسم عکس گرفتن را به هم ریخت. مراسم تقسیم کیک را هم همینطور.
اینها از نگاه پدر و مادر قابل قبول و پذیرفتنی بود تا اینکه به مراسم کادو باز کردن رسیدند. چیزی که اصلا انتظارش را نمیکشیدند اتفاق افتاد. پاکت پول هدیه را روی هوا قاپید و نصف پولهایش را برداشت و گفت اینها برای من. کارد میزدی خون پدر و مادر در نمیآمد. لحظهای به هم نگاه کردن و به صورت تک تک مهمانها. هرچی به کودکشان میگفتند پاکت را بده انگار نه انگار.
لحظه به لحظه اوضاع بدتر میشد و شرایط وخیمتر. آبروی ریخته شده را چطور میشد جمع کرد در وضعیتی که داد و بیداد کودک هم هر لحظه بیشتر میشد. در آن بین هر چه اندوخته بودند و دانستهها همه رنگ باختند و پدر و مادر شده بودند بچههایی که خودشان را به آب و آتش میزدند تا بچهشان آبروریزی نکند.
در این بین پدر بزرگ و مادربزرگ هم سخنانی ارشادی را حواله والدین میکردند. از این دست که بچه است بگذارید بچگی کند. شرایط پیچیدهای بود و پیچیدهتر هم میشد. گره روی گره. معادلهای شده بود چند مجهوله.
وقتی در شرایطی قرار میگیریم که انتظارش را نداریم، مغزمان دیگر یاری نمیکند. یادمان میرود کجاییم و که بودهایم. یادمان میرود درست و اشتباه چیست. تازه بعد ماجرا هم تا مدتی گیج و واگیج هستیم که چه بود و چه شد. و به دنبال راه حل هستیم که بعد از این، در مواجهه با رخدادی مشابه، چه کنم و چه نکنم. تمام اینها میشود تجربه. یک خاطره که در لایههای مغزمان مینشیند و به ما کمک میکند برای درست رفتار کردن.