راستش درد بزرگی توی وجودم دارم که نمیشه بازگو کرد. فقط باید فراموش کرد و چشم بست. و چقدر نادیده گرفتن رنج سخته. فکر میکنی خب سرم رو با چیزی گرم میکنم تا درد رو یادم بره و اینجوری سر خودت رو شلوغ و شلوغتر میکنی... دریغ که هر کاری میکنی و هر قدمی که برمیداری با درد و رنج همراه میشه و لذت از هر تجربهای پرواز میکنه و میره
تو میمونی و یه دنیا غم و یه دنیا مشغله
و بدتر از همه چقدر رنجهای اینچنینی انسان رو تنها میکنن یا بهتر بگم تنهایی انسان رو به رخش میکشن. دلت پر از فریاده ولی گوشی براش نیست. همه وقتی هستن که خوشی و برای قصهی رنج و درد کسی وقت نداره و محرم نمیشه.
نمیدونم این رنج امروزم برای پخته شدنِ منِ فردا هست یا سزای خامیِ منِ دیروز هرچی که هست طاقتم طاق شده و نیاز داشتم فریادی هرچند بی صدا وسط بیابون مجازی بکشم
تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار
که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند....