تا همین چند وقت پیش فکر میکردم زخم ندارم ولی خب یه مدتیه فهمیدم دارم خیلی هم دارم ... شما که داری اینو میخونی یه وقت پیش خودت فکر نکنی زخم نداری ها تو هم داری یعنی همه دارن فقط عمق و تعدادشون فرق داره ... زخم های هرکس مخصوص خودشه ... جزو هویتشه ...
فکر نکن دارم یأس فلسفی مینویسم که ناراحت میشم...:(
داشتم از زخم میگفتم ... همه آدما زخم دارن... وقتی بند نافمون رو میبُرن شروع میشه ...
حالا اینها به خودیِ خود مهم نیست ؛ بدبختی اونجاست که زخمات تحریک میشن اونجاست که تازه درد زخم هات شروع میشه اونجاست که میفهمی عهههه تو هم زخم داری ... اونجاست که شب ها خوابت نمی بره... اونجاست که کم حرف میشی... اونجاست که فقط نگاه میکنی و ترجیح میدی سکوت کنی... اونجاست که دلت میخواد اندازه یه قوطی کبریت بشی و بری زیر کابینت گم بشی ...
دنیای آدما خیلی پیچیده اس اونقدری که ای کاش هیچ وقت بند نافمونو نمیبُریدن ...
ببخشید متنم تلخ شد ولی چیکار کنم واقعیت تلخه اونایی که تازگیا فهمیدن زخم دارن میفهمن دارم چی میگم ...
اما با همه ی اینا یه چیزی بگم که تلخیشو بشوره ببره ؟!
کسایی که میفهمن زخم دارن دوست داشتنی ترن البته نه برای کسایی که هنوز نمیدونن زخم دارن! اونا مثل یه آدم آشنا توی مهمونی ای که همه واست غریبه ان میمونن ؛ میتونی راحت بری سمتشون و از مهمونی لذت ببری :)
پس چند تا چیزو یادت باشه... اگه یه روزی تو هم فهمیدی یه عالمه زخم داری برو سمت هم نوعای خودت ...
یه وقت فک نکنی توی این دنیای بی سر و ته فقط خودتی که زخم داری ها ... همه دارن ...فقط نمیدونن... اگه به زخمات خندیدن چیزی نگو فقط یه نگاه به زخماشون بکن و یه لبخند شیرین تحویلشون بده... شاید خودشون بعدا معنی لبخند تو رو فهمیدن ... :)
راستی این زخم ها رو میشه دردشو کم کرد البته نه همشونو ولی میشه ... همین که بدونی فقط خودت تنها نیستی تحمل دردشو شیرین میکنه جوری که به خودت میگی عه چه خوب که زخمامو دیدم ...
ببخشید که خیلی حرف زدم فقط خواستم به همنوعام یه یادآوری بکنم تنها نیستن :)
پ.ن1: اوج دردش همون مرحله ی قوطی کبریته :) :) :) یه وقت وسطش جا نزنی ها... بعدش دردش کمتره :)
پ.ن2: leave me alone از Alexander Rybak رو گوش بدین خیلی ربط نداره به متن ولی قشنگه :)
https://soundcloud.com/leticia-pinto-4/alexander-rybak-quotleave-me-alonequot-official-music-video-1
