خیلی وقته که سراغ آهنگ های مرتضی پاشایی نمیرم نه که دوسش نداشته باشم ها نه ؛ یه جورایی دلم میگیره...
امروز بین آهنگ ها دنبال یه تلنگر بودم ... یه چیزی که بغضم رو ...
.
..
...
هیچکدوم لیاقت نداشتن تا اینکه «نگران منی» پلی شد و کم کم اشکام سرازیر شدن و ...
نِگرانِ مَنی به تو قُرصه دِلَم
تو کِنار مَنی نِمیتَرسه دِلَم
بَغَلَم کُن اَزَم هَمه چیمو بِگیر
بِذا گریه کُنَم پیشِ تو دِلِ سیر
چقدر گریه کردم ... چقدر با تک تک جمله هاش با خدا حرف زدم ...
وای که چسبید خلوت من با خدا ...
چقدر دلم میخواست خدا یه لحظه هم که شده بغلم میکرد و در گوشم میگفت درستش می کنم تو فقط گریه هاتو بیار پیش خودم ...
آخ که خدا چقدر قابل اعتماده واسه درددل ...
ولی ای کاش وقتی از همه چیز و همه کس بریدیم آغوششو وا میکرد و چند لحظه بغلمون میکرد ...به جای کسایی که میتونن بغلمون کنن و ازمون دریغش میکنن ...