
بر روی کاغذ تاشده ای نوشتم:
دلم میخواهد سال جدید برایمان...
بعد با چشمانی آشفته نگاهت کردم تا ادامه اش را تو بنویسی.
نوشتی:دلم میخواهد سال جدید برایمان ، سالی پر از ترس،عشق و بخشش باشد.
با صدای جدی اما آرام پرسیدم:ترس؟!
طعم خنده ی چشمهایت برایم آشنا بود ،چهره ات حالتی شیطنت آمیز داشت.
نوشتی: در دل هر رابطه ای وجود ترس لازمِ.
تصور این که تو رو از دست بدم باعث می شود آدم بهتری باشم.
قندهایی که در دلم بود آب شدند
با خودکار قرمز زیر عشق خط کشیدم.
با دست خط ترسویت نوشتی:
حسی که باعث می شود اتفاقات کوچک اما مهم از چشمهایم مخفی نماند، درست مثل وقتی که سرت را از روی کتابهایی که غرقشان هستی بلند میکنی و به من لبخند میزنی.
عشق باعث میشود چشمانت آنقدر شفاف باشند
تا من در آنها به تماشای خودم بنشینم.
کلماتت رنگ و بوی تازگی می داد ، انگار آنها را از درون جعبه ای کادوپیچ شده بیرون کشیده بودی.
:بخشش...
صدای من در نمی آمد، انگار گلویم را با تار عنکبوت پوشانده بودند.
صدای تو آرام بود،صدایی نرم، به نرمی بالشتی از جنس پر.
گفتی: زحمت به دوش کشیدن بخشش برای من زیباست، زیبایی که به آن مباهات میکنم.
زیبایی که باعث میشود ، تلخی چیزهای ایستا را از یاد ببرم.
من در خودم فرو رفتم ، می لرزیدم.
تو نسیمی را آفریدی که با پرده بازی می کند
گردی که روی خانه و وسایلش نشسته بود را پاک کرد.
ترس
عشق و
بخشش
لطیف مثل پروانه ای که بر روی گل می نشیند
بر روی قلب من نشست.
??
فرشته قنبری
29اسفند1400
#فرشته_قنبری
#داستان_کوتاه
#نویسنده #نویسندگی
#سال_نو #سال1401
#برای_زیستن