کلمه ی پرولو از ریشه ی یونانی کلمه "proliferate" به معنای "احیا کردن" گرفته می شود. روش های اوزون درمانی، پرولوتراپی و پی آر پی برای درمان درد و به خصوص درد مفاصل استفاده می شوند. در این مقاله به تفاوت های این سه روش می پردازیم.

پرولوتراپی نوعی درمان احیاکننده می باشد که بیش از 40 سال است که به عنوان یک روش تزریقی برای تحریک واکنش درمان طبیعی بدن استفاده می شود. محلولهای تحریک کننده به چندین ناحیه از مفصل یا عضو آسیب دیده تزریق می شوند تا بدن را از طریق ملتهب سازی، تحریک به واکنش کنند که منجر به تولید سلولهای خونی جدید و واکنش بهبودی بدن می شود. تزریقات ممکن است دردناک باشند و باعث التهاب شوند. این درد و التهاب را نباید با داروی ضد التهاب درمان کرد، چرا که ممکن است با واکنش بدن به تزریق، تداخل داشته باشد.
در روش اوزون تراپی یا اوزون درمانی، تزریق گاز اوزون، ویتامین و مواد معدنی به نواحی دارای درد، برای تحریک واکنش بهبودی بدن انجام می شود. این درمان، مشابه با روش پرولوتراپی است، اما درد کمتری دارد و تزریق در نواحی کمتری انجام می شود. اوزون تراپی شامل تزریق گاز اوزون و مواد مغذی می باشد که واکنش التهابی را دور می زند و مستقیماً موجب تحریک واکنش بهبودی بدن بدون ایجاد التهاب می شود. در صورت لزوم، پس از تزریق، مصرف داروهای ضد التهاب مجاز است.

پی آر پی روشی است که در آن یک محلول مشتق شده از نمونه خون خود بیمار، به نواحی آسیب دیده تزریق می شود تا آنها را تحریک به بهبودی و ترمیم کند. پلاسمای غنی از پلاکت از یک نمونه خونی طبیعی گرفته می شود که در سانتریفیوژ چرخانده شده است. این پلاسمای غلیظ حاوی مقادیر زیادی پلاکت می باشد که سرشار از عوامل رشد است. این عوامل رشد طبیعی در روش پلاسمای غنی از پلاکت بسیار شبیه به سلولهای تمایز نیافته هستند که به سلولهای بنیادی نیز شناخته می شوند. تزریق پلاسمای غنی از پلاکت، روند بهبودی و احیا را سریعتر می کند.
تحقیقات زیادی در زمینه استفاده از اوزون (O3) برای درمان بیماری های مختلف صورت گرفته است. در این مقاله، ما برخی از این تحقیق ها را در رابطه با استفاده از گاز اوزون برای مشکلات درمان مزمن ارائه می کنیم. در طول دهه های گذشته، گاز اوزون، به عنوان درمانی برای درد مزمن مفصل توجه زیادی را به خود جلب کرده است. پژوهشی در سال 1989 از دانشگاه بولوگنا در ایتالیا، تأثیرات تزریق ترکیب اکسیژن-اوزون را به نواحی آسیب دیده بررسی کرد.
156 بیمار درمان شدند که به 3 گروه تقسیم می شدند:
در دو گروه اول، نتایج بهینه ای به دست آمد، در حالیکه برای گروه سوم، از روش درمانی دیگری برای جلوگیری از پیشرفت روند تخریب استفاده شد. در نتیجه، اختلالات مفصل زانو را می توان به وسیله تزریق محلی اکسیژن-اوزون با موفقیت درمان کرد.