آرام بال میزد، همچون پروانه ? ای آزاد در باد رها میشد.
آخر این چه حسی بود که لحظه لحظه مرا در هم میخورد ؟
حسی که نه بد بود نه خوب شاید بیشتر شبیه یک دلشوره بود
دلشوره ای خوشایند با طعمی جدید شبیه یک شوکولات تلخ
با این تایید که من لعبتکی بیش نیستم
نمیدانم باید بال بال بزنم، یا پرواز کنم یا فقط سرجایم بنشینم اما حس پرواز دارم
با اینکه حتی بال ندارم