به نام خدا
از مرگ ناگهانی بدم میاد! دوست دارم فرصتی باشه که برای آخرین بار ببینم. دوست دارم کمی وقت پیدا کنم و با چشمی که اطمینان پیدا کرده همه چیز قرار تموم بشه دنیا رو نگاه کنم. دوست دارم اون لحظه عجلهای نداشته باشم و با آراماش چشمم رو بکشم روی هر چیزی که میتونم ببینم. شاید همه رو بخشیدم. شاید هم فهمیدم نباید به خودم و بقیه اینقدر سخت میگرفتم. شاید به خاطر دروغهایی که گفتم افسوس بخورم و هزار بار حقیقت رو آرزو کنم. شاید دنیا جای بهتری باشه اون لحظه!
بوی خون گاهی میآید. نمیدانم بوی خون را تجربه کردهاید یا نه ولی بوی عجیبی است. من هرگز در هیچ دعوایی نبودهام. شاید به نظر شل تخم بیایم از نظر هر دو طرف ولی باور کنید ماجرا واقعاً سر شل تخمی نیست. من زندگی را بیشتر اوقات دوست دارم و حقیقت را بیشتر! هیچ کسی حقیقت را نمیگوید این روزها. دوست هم ندارم به خودم دروغ بگویم. دوست ندارم که چشم روی چیزی ببندم و طرف کسی را بگیرم. دوست ندارم برای ارزشهای دیگری جایی باشم و کسی من را بزند و من کسی را بزنم.
گاهی با خودم میگویم کاش روی پرچم ایران چیزی نبود! نه الله و نه شیر و خورشید. هرچند شیر خورشید به شدت نماد دینی و شیعی هست و نمیدونم این سلطنت طلبا واقعا چرا این پرچم رو به همراه دارن! بگذریم.
دوست داشتم پرچم ایران خالی بود. یک چیز برای همه! برای همه صداها.
افسار صحبت پاره شد و ببین به کجاها که رسید.
آرزوها و هدفهای بلند را از سر بیرون کردم تا شاید کمی آرامتر باشد زندگی. خونه را دوست داشتیم عوض کنیم ولی دروغ چرا به شدت میترسم که خطایی بکنم و سرمایه از بین برود. شغلم را هم شاید تغییر بدم. دروغ گفتم "شاید" را. باید این کار را انجام بدهم. نباید این قدر از هزینه جا موند دیگر.
آرامم! ولی میدانم وقتی دارم این حرف را میزنم که ناملایمتی نیست! به شدت تحریک پذیر شدهام و ممکن است زودتر از چیزی که خودم یا بقیه انتظار دارند انفجار رخ بده.
واگویه کردم. زیاد جدی نگیرید...