
رالف والدو امرسون : مشورت هنری است که به کمک آن می توانید همه را به همکاری با خود وادارید.
اگر به جملاتی که بزرگان از سالها و قرنها پیش گفتهاند دقت کنید، از تعدد این جملات در مورد مشورت گرفتن تعجب میکنید! پس متوجه میشویم که مشاوره، روشی است که از قدیم تا به امروز مورد استفاده قرار میگرفته و فقط در طول زمان تغییر شکل داده است. تا حدی که در حال حاضر مشاوران مدیریتی در ایالات متحده آمریکا، همه ساله بیش از ۲ میلیارد دلار در ازای خدمات خود دریافت میکنند.
قبل از این که وارد بحث اصلی شویم نیاز داریم تا تعبیرمان در مورد کلمهی "مشاوره" یکسان شود.
زمانی میگوییم مشاوره صورت گرفته که حداقل دونفر در فرایندی گفتوگو محور باشند که یکی از آنها مشاور و دیگری مراجع باشد و مشاور که متخصص حوزهای است که مراجع در آن به کمک احتیاج دارد، متناسب با مسئله یا خواستهای که مراجع مطرح کرده، از دانش و تجربیاتش برای رساندن مراجع به هدف جلسهاش استفاده میکند .
طیف مشاوران در زمینههای ذهنی، اجتماعی، خانوادگی، تحصیلی، شغلی، کسبوکار و... وسیع است و برای هر زمینه رشتهی تخصصی جداگانهای وجود دارد و زیرشاخههای فراوان، برای مثال کسی که مشاور کسبوکار است میتواند generalist (متخصص عمومی) و یا specialized (تخصصی) باشد، مشاوری که generalist است از دانش و تخصص عمومی در همهی زمینهها برخوردار است و مشاوران تخصصی کسانی هستند که در حوزهی خاصی از کسبوکار عمیق شدهاند و دارای دانش و تجربه مرتبط هستند، برای مثال حوزههای تخصصی شامل :
یک مشاور با سبکهای مختلفی میتواند به مراجع خود کمک کند و مشاور انتخاب این سبک را بسته به نیاز مخاطب و تجربهی مشاورهای خود تشخیص میدهد. این سبکها عبارتند از :
سبک سقراطی : در این سبک مشاور با سوالات خود کمک میکند مراجع به خودشناسی و در نهایت طبق زندگی و تجربیات خود به مسئلهی خود پاسخ دهد. گاهی انسانها فقط به یک گوش شنوا و یک راهبر نیاز دارند تا تمام جوابها را از دل آنها بیرون بکشد. این سبک بیشتر در کوچینگ استفاده میشود.
شاید تا به حال از روی سبکهای مشاورهای و مثالهایی که زدیم متوجه شده باشید که چه زمانی میتوانید با مراجعه به مشاور متخصص، به خودتان کمک کنید اما یک بار شاخصترین این زمانها را باهم مرور میکنیم:
اگر میخواهید بهترین نتایج را از جلسات مشاوره بگیرید، ما را در مقالات بعدی دنبال کنید :)
امام علی (ع) فرمودند : هرکه خودرایی کند هلاک گردد ، و هرکه با مردمان مشورت کند در عقل آنان شریک شود. نهج البلاغه ، الحیاة جلد ۱ صفحه ۳۱۱