برای یک بچه، بو و رنگ و لعاب یک دفتر نو، می‌تواند انگیزشی جدی باشد تا سراغ دفترش برود و دلش بخواهد چیزی بنویسد. اگر به من باشد، برای تشویق یک کودک دبستانی به نوشتن و تمرین الفبا و املا، یک دفتر خوشگل تهیه می‌کنم و پیش دستش می‌گذارم، با قلم‌های خوش رنگ و با مزه، تا از این‌کار لذت ببرد.
به نظر می‌رسد ویرگول را خیلی دیرتر از آن‌چه که شایسته بود پیدا کرده‌ام، اما اعتراف می‌کنم که پهنه‌ی سپیدی که پیش رویم می‌گذارد تا با فونت فانتزی و زیبایش کلمه‌هایم را روی آن کنار یکدیگر بنشانم، تشویقم می‌کند برای نوشتن. شایسته است، ویرگول یک رسانه‌ی نخبگانی باشد، و جای دارد امیدوار باشم که به همین سمت پیش برود. اگر این‌طور حساب کنیم، نباید از یادداشت‌های این‌چنینی، زیاد بنویسیم؛ اما تسلط بر وسوسه‌ای که این ساختار ساده و زیبا برای نوشتن در ما ایجاد می‌کند، کار ساده‌ای نیست. امیدوارم حتی اگر روزنگاشت‌های کوتاهی بر صفحه‌های این دفتر نو می‌نویسم، خالی از لطف و لطافت نباشد؛ دست‌کم کلمه‌هایش را خوشگل گزینش کرده باشم یا منظری تازه از زندگی روزمره را پیش چشم گذاشته باشم.
امیدوارم این نخستین گام‌ها را در این رسانه‌ی جدید خوب بردارم.
