خواب‌ها

از دور نگاهم میکند.

لبخند میزند.

با دست اشاره میکند تا نزدیکش شوم.

با خودم فکر میکنم مُرده بود یا فقط فکر میکنم مُرده، نمیتوانم به خاطر بیاورم.

از جایم تکان نمیخورم.

میترسم.

همه چیز سیاه میشود.

میبینمش، این بار نزدیکتر.

هراسان میان لحاف ها و تشک های روی هم چیده شده را می‌گردد.

حرف نمیزند

انگار چیزی گم کرده باشد و حالا باید حتما پیدایش کند که اگر پیدا نشود همه چیز خراب می‌شود

دستش را بیشتر از قبل بین تشک ها فرومی‌برد.

دیگر نمیخندد.

میدانم که تازه مُرده.

یعنی حواسم هست که، چیزی که میبینم نباید واقعی باشد.

در را باز میکنم تا از پله ها بیایم پایین و بروم توی حیاط.

روی اولین پله که می‌ایستم نگاهم به سمت راست کشیده میشود، روی طاقچه‌ی جلوی پنجره، میبینمش.

جنازه اش را گذاشته اند آن بالا.

قلبم محکم میکوبد

چشم ازش برنمیدارنم

میخواهم داد بزنم اما نمیشود

یک جوریست که انگار حتما باید آنجا باشد تا همه او را ببینند و او هم همه را ببیند.

نمیفهمم که واقعا دارد میخندد یا چون دهانش کمی باز مانده شکلِ خندیدن را توی صورتش نشانده.

حیاط شلوغ است.

هیچ کس به او توجهی ندارد.

انگار هیچ جنازه‌ی نشسته‌ی خشک شده ای که توی صورتِ در حال تجزیه اش نیشخندی پنهان شده، آن بالا نیست!

تُف بهشان..

چوبِ توی دستش محکم روی کمرم فرود می‌آید

آهم بلند میشود

از زورِ درد چشم‌هایم را باز میکنم

به سختی نفس میکشم

چشمم به پایه های صندلی می‌اُفتد

و ملافه ای که بین پاهایم مچاله کرده ام

دوباره وسط پذیرایی خوابیده ام

باید قبل ازاین که مامان بیدارشود برگردم توی اتاقم.

سعی میکنم خودم را تکان دهم

خشک شده ام.

به صورتم دست میکشم.

دستم خیس میشود.