ادم ها عجیبن ،
شاید هم نباشن .
به چیزهای زیادی بستگی داره .
ولی من فکر میکنم زندگی خیلی خطی و یکنواخت تا ابد میره جلو
سرعت بالا .
گیجی و بی محتوایی .
چیزی که توی رگ هام جریان داره همون چیزیه که میخوام برای فردا نگهش دارم
ولی دیگه نمیتونم .
قرار بود امروز صبح فرار کنم، به یکی هم گفتم ولی نشد .
یه چیزایی نمیشه .
نه اینکه نخوای ها .
ولی انگار یه چیزی نمیزاره .
یه چیزی از درون .
از اون ته ته دلت .
شایدم ته مغزت باشه
شایدم منطق و فلسفه وجودیته که دم در وامیسته جلوی راهت و توی صورتت تف میکنه
بعد تو دست میکشی روی صورتت و خون ها رو پاک میکنی و میری چمدونت رو با هرچی که توش هست میزاری توی کمد
شاید یه روز اومد که دیگه چیزی نباشه جلوتو بگیره
ادم همونجا که تصمیم میگیره باید بره
یه قانون نانوشته اس
وقتی تصمیمتو گرفتی نباید حتی نفس بکشی
فقط باید انجامش بدی
اینو خودم فهمیدم
هر وقت رفتم، مال همون لحظه بوده
انگار زندگی رو گذاشتن رو شونه های خمیده و شکسته ی یه پیرمرد ۹۰ ساله که همه ی عمرش پسر میخواسته اما بچه نداره
شایدم مثل یک رویای تیکه تیکه شده که هر شب یه تیکه‌ی برباد رفته اش رو کابوس ببینی
میدونی کابوس یعنی چی؟
شاید کابوس من آرزوی یکی دیگه باشه
اصلا کل این جهان نسبیه
همون موقع که برای نسبیت فرمول ساخت باید اینم ضمیمه اش میکرد
من بودم سوراخش میکردم و بهش آویز میکردم
مثل چارم بگِ ابری که یه دونه گیلاس هم ازش اویزون شده و تلو تلو میخوره
چیزی توی این دنیا وجود نداره که منو اسیر کنه
قبلنا بود اما توی یه روز رفت زیر ماشین
کی از لای اسفالت درمیاد که تو اونجا گیر میکنی و میری بالا
حتی شاید رسیدی به شاخه‌ی درخت سروی که وسط بولوار شاهنامه اومدن با تبر زدن و جنازه اش رو انداختن زمین و با جنازه ی اون پسره که کلاه نارنجی داشت یکی شد
وقتی چسبید ته کفشت نباید پاتو بیاری بالا و نگاهش کنی هربار هم میگم ته کفشت نقشه‌ی سرنوشتت رو کشیدن ،دماغت رو میکشی بالا
کی میگه؟
من میگم
من خیلی چیزا میگم که به خودم مربوط نیست پس به تو هم ربط نداره اونم وقتی صدات از صدای جیرجیرک های توی باغچه‌ی خاله پری هم بلندتر و تموم نشدنی تره
من عاشق هرچیزی ام که تموم نمیشه
صداهای توی سرم
صداهای توی گاراژ سر کوچه که کامیونا رو تعمیر میکنه و باهاشون بوق میزنه
تو گفتی من پاشیده ام؟
میدونستم روی صورت ادم کلمه ها هی حک میشن و هی پاک میشن ولی کسی باور نمیکرد. اصلا خود تو
چقدر بهت گفتم انقدر روی صورتت ننویس "مستی و پاره و مُرده"
نمیفهمیدم چرا مُردگی باید شغلت باشه و شریف هم باشه و خالی هم باشه و پر از عفونت هم باشه
اون روز گفتم نمیام، بعدش یکی از دندونام گیر کرد توی دستت و تاندون دستت پاره شد و حالا من باید بشم دست نداشتت
من عاشق دست هام
دست
دست
دست
دلم میخواد دست های همه ادم های توی خیابون رو برم بگیرم و ببینم دستاشون چه حسی داره
میشه دستاتو بگیرم؟
میشه دستت رو بگیرم؟
