اگر بخواهم به شیوه فلسفی و عرفانی حرف بزنم باید بگویم که "سفر همان فرار از تکرار عادت هاست اما فرار سفر به لذت ها نیست. شما با انتخاب سفر، به طور ارادی آماده مقابله با تجربیات جدید هستید اما فرار شما را ناخودآگاه وارد بازی "این را هم تجربه کن"، می کند."
قال فاطمه حسینی

کتاب " رهبر عزیز" اثر جنگ جین سونگ، روایت متفاوتی از زندگی در کره شمالی است به این دلیل که نویسنده مانند بقیه فراری ها از کره شمالی فقیر و یا زندانی و محروم نبوده است. پدر پزشک و خانه خوب و کودکی با دسترسی به آموزش موسیقی-پیانو- که در سن کم، مورد توجه رهبر عزیز قرار می گیرد و به طور ویژه استخدام سازمان می شود. جیره غذایی و امکاناتی که بقیه مردم نداشتند و همین طور برگزیده بودن به او مصونیت های زیادی در مقابل خطراتی که به طور عادی دیگر شهروندان کره شمالی را تهدید می کند، داشته است.

( خطرات عادی: گرسنگی، فقر، مورد سو استفاده قرار گرفتند، اعدام، شکنجه، اردوگاه کار اجباری، بیگاری و...)
یکی از امتیازات او هنگام فرار، داشتن مقداری پول و بدنی متفاوت تر از بقیه هموطنانش که به دلیل فقر و گرسنگی و همچنین عدم دسترسی به آب سالم و مواد شوینده چروکیده و کثیف و بوگندو بوده اند، است.

با وجود تمام این موارد که وضعیت او را بهتر از بقیه هموطنانش نشان می داد، هنگام خواندن کتاب هر قدم با او ترسیدم، دویدم، پنهان شدم، از سرما لرزیدم و برای رسیدن به آزادی او، خوشحال شدم.
اگر کسی دوست دارد کتابی درباره کره شمالی بخواند این کتاب به دلیل اینکه وضعیت اداره کشور و حاکمان را از دیدی متفاوت تر از مردم عادی بیان می کند گزینه مناسبی است.

گرسنگی و فقر از بدترین تجربه های هر انسانی هستند. در جایی که نویسنده بعد از مدت ها که به شهر زادگاهش سر می زند تا دوست دوران کودکی اش را ببیند، چهره های فلاکت زده دوستش و همسایه های قدیمی او را مایوس می کند. دیدن اینکه آنها برای پخت غذا برنج را نه به صورت پیمانه ای و کیلویی که به صورت دانه ای می پزند در مقابل او که جیره گوشت تازه و غذاهای خارجی و مشروب دارد، اشتهایش را کور می کند.

در بازار هفته ای یک بار مراسم اعدام در ملا عام دارند.
زن ها در ایستگاه قطار فیتیله های سیگار را برای پر کردن بالش و رو انداز ها جمع می کنند.
آب برای شستشوی دست و صورت فروخته می شود.
قحطی و خشکسالی در همه جا بیداد می کند.
منابع طبیعی از بین رفته و غارت شده اند.
هنگام فرار در یک خانه به گروهی از زنان کره شمالی برخورد می کند که در چین منتظر مانده اند تا به طریقی بتوانند از کره شمالی دور تر شوند. یکی از زنان داستان هایی از زنان فراری از کره شمالی تعریف می کند که باور کردنش غیر ممکن است اما حقیقت دارد. زنانی که به بردگی گرفته می شوند و بارها مورد تجاوز قرار می گیرند. زنانی که شب ها زنجیر می شوند تا فرار نکنند.
یکی از زن ها برای دومین بار فرار کرده و تعریف می کند که حتی دستبند های چینی براق و نو هستند و دستبند های کشورش کهنه و زنگ زده اند.

فرار برای رسیدن به آزادی که حق هر انسانی است برای این افراد سخت تر از چیزی است که با کلمات بیان شود. در جایی نویسنده به درستی اشاره می کند که:
و هنگام فرار به این می اندیشد که :
وقتی مایوسانه می گوید که :
" جایی نبود که بتوانم ادعا کنم مال من است."
این جمله ای بود که اغلب تبعیدی ها و مهاجران به آن باور داشتند و البته زیباترین جمله کتاب این بود:
"آزادی وطن من است."
با اینکه در طول زمان خواندن کتاب از فقر و فلاکتی که سرتاسر کشور را گرفته بود و از حاکمانی که تلاش می کردند تا به هر صورت ممکن و با هر هزینه ای در چشم خارجی ها موجه و خوب به نظر برسند، مایوس و سر خورده شده بودم اما بعد از اینکه نویسنده در کره جنوبی دفتر خودش را تاسیس کرد تا به مقابله با کره شمالی در حد توانش بپردازد واقعا خوشحال شدم. تمام دنیا به آدم هایی که ساکت نمی مانند و برای خود و دیگران می جنگند نیاز دارد.

" آرامش و صلح من در جنگ علیه استبداد است."
از روحیه جنگنده و حقیقت طلب او خیلی خیلی خوشم آمد.