
اگر به دست گرفتن قلم شروع یک داستان باشد، داستان ها از خلاقیت نویسنده به سمت مقصد خود از قلم عبور می کنند. اما آدم ها از درها عبور می کنند. ورود به هر مکانی از باز کردنِ همین در هاست که شروع می شود. در هایی که هر کدام، ما را از جایی که هستیم به جایی که می خواهیم برویم، می برند. گاهی درهای آهنی، چوبی و گاهی درهای مجازی؛ اندازه، شکل و نوع این درها، اهمیتِ زیادی ندارد وقتی مقصد، پشت در منتظر باشد. فقط باید اراده کنیم، دستگیره را بگیریم و با باز شدن در به سمت مقصد حرکت کنیم. داستان این در کمی متفاوت است. سرزمینِ افسانه ای پشتِ این در، سرزمینِ درهایی است که هر کدام به دنیا های گوناگون باز می شوند. هزار تویِ شگفت انگیز و بی انتهایی که پشت این در منتظر نشسته است، هر مسافری را به مقصدی متفاوت می رساند.
انتخاب آسان نیست اما با هر انتخاب مقصد هیجان انگیزی را تجربه می کنم. برای این سفر شگفت انگیز آماده ام و با حسِ ترس، کنجکاوی و شوقِ یافتن جواب مانند "آلیس در سرزمین عجایب" وارد می شوم. از این در که وارد شدم به احترام بزرگانی که در حال سخن گفتن هستند، سکوت می کنم.

قفسه های کتاب و کتاب هایِ مرتب در ردیف هایی نشسته در کنار هم، مثلِ پری دریایی، آواز های زیبایی سر می دهند. گیج و متحیر از راهرو به میان قفسه ها می روم و کتاب ها، نجوای نامشان را با سکوت در چشمم زمزمه می کنند.
حرص و طمع و عطشِ برداشتن در جانم چنگ می زند. دستم بی اراده برای برداشتن همه ی کتاب ها چون طفلِ گرسنه ای، بی طاقت شده است. تپشِ قلبم بیشتر می شود و آب دهانم مثل گلوله ای پایین می رود. چشم هایم روی کتاب ها راه می روند و میان اسامی بزرگان، کم کم حسِ مرگبارِ حقارت، پیچک وار در درونم رشد می کند.
به دست گرفتن قلم و نوشتن و وارد شدن میان این بزرگان دور از دسترس می نماید. شیطان حقیر درونم صدایش را بلندتر کرده است و مرا مخاطب آواز آشنایی می کند. آوازش را تکرار می کند تا جایی که شیشه های ظریف شخصیتم ترک بردارند.
"ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست"
صدای گرم و آشنایی از پشت سر، به چشمم می آید. اُبهت و بزرگی در کلامش آشکار است. تا به حال یک شاه را از نزدیک ندیده ام.
شاهِ شاعران!
شاهِ شاعران دستش را به سمتم آورد، نگاهش کردم. شکوه و جلال ِکاخ سخنِ او پیچکِ حقارت را خشکاند و مثل جانوری ترسیده گریزان کرد.
صدای نجوای گرم و آرام او در قفسه کتاب چرخید و مردمک چشم من را نوازش کرد:

"منم فردوسی، شاهِ شاعران
این یادداشت ها را برای تو می نویسم
اگر می توانید حرف بزنید پس حتما می توانید بنویسید"
ترس بعد از حقارت بدون نشانه ای رفته بود. جوانه کوچک امید بر کاغذِ سفیدِ با یک داستان روییده بود.