بزرگان

مدتی است که کتاب خواندن های همیشگی ام مثل هم نشینی با ستاره ها شده.

همنشینی با نویسندگان و شاعران، آنها با هر کتابی که می خوانم کنارم می نشینند و مدام حرف می زنند.

برایشان چایی می آورم، بعضی دوست دارند چایی را با نعلبکی بخورند و بعضی یک شربت عرقیات را ترجیح می دهند. خارجی ها را با قهوه و نسکافه راضی می کنم. در ابتدای ورودشان کمی بدقلقی دارند اما مدتی که می گذرد، حرف زدن هایشان شروع می شود و بعد گفتگو می کنیم.گل انداختن صحبت ها، گاهی طولانی می شود و گاهی چند روز ادامه دارد.

وقتی اتاقم پر از این بزرگان شد، تلاش کردم تا چند تایی را دست به سر کنم اما نشد. انواع روش ها را امتحان کردم و آنها از این اتاق بیرون نمی رفتند. یک روز بعد از صحبت های طولانی با یکی از این بزرگان، دست به خودکار شدم و روی چند ورق، داستانی را که برای او گفته بودم، نوشتم.

جادو اثر کرد، او رفته بود. چند بار دیگر هم این روش را امتحان کردم و موثر بود. اینکه مهمانان ارزشمند اتاق من چند روزی مهمان من هستند و بعد با خلق یک اثر اتاق را ترک می کنند، برایم خوشایند است. گاهی آنها دوباره بر می گردند و با همین روش دوباره می روند.

این جا پای بزرگان گذاشتن یا هم صحبتی با بزرگان یا تقلید از آثار بزرگان هرچه که باشد، برای من لذت بخش است.