ویرگول
ورودثبت نام
fattemeh1.hosseini
fattemeh1.hosseiniنوشتن جادویی است که به من قدرت می دهد.
fattemeh1.hosseini
fattemeh1.hosseini
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

بزرگان- ویکتور هوگو (قسمت اول- بینوایان)

بعد از خواندن نسخه اصلی و کامل رمان بینوایان ویکتور هوگو، مثل خفته ای که ناگهان از خواب بیدار شود و آدم های اطرافش را ببیند، تمام شخصیت های داستان برایم دوست داشتنی بودند. ویکتور هوگو در اتاق من مهمان نیست او مثل یک استاد کنار من است. قصد من این بود که ویکتور هوگو را برای آخرین روز ها باقی بگذارم اما وقتی بحث به نویسنده هایی که نقاشی و تصویر گری داستان هایشان را انجام داده اند، رسید؛ بهتر دیدم یک گپ کوتاه با ویکتور هوگو در مورد رمان بینوایان داشته باشم.

شخصیت هوگو، کاریزمای عجیبی دارد در عین حال که من را جذب می کند یک جادوی دفع کننده هم دارد. شاید آنقدر بزرگ و با شکوه است که برای من دست نیافتنی و ستایش شدنی است. باز کردن سر صحبت با او دشوار است.

مثل بچه ای که مجبور است به دفتر مدیر مدرسه برود و همزمان نسبت به مدیر حس ترس و احترام دارد با فاصله کمی از ویکتور روی صندلی نشستم. کتاب گلستان و بوستان سعدی را باز کرده بود و با یک مداد در دست دیگرش روی کاغذ های یادداشت برداری، نکته هایی را می نوشت. گردن کشیدم و تلاش کردم ببینم چه چیزی از کتاب گلستان و بوستان به نظر او ارزشمند بوده است که دیدم حرکت دستش متوقف شد و سرش را بالا آورد. نگاهش سنگین بود. یک لحظه همذات پنداری واقع گرایانه ای با یک مگس داشتم که مزاحم خواب یک شیر شده است.

در حالت عادی صحبت کردن برای من کار پر زحمتی است و باز کردن سر صحبت که تقریبا از حیطه توانایی های من خارج است. در زیر آن نگاه چندین بهانه برای شروع بحث به ذهنم رسید اما هیچ کدام جالب نبودند. نگاهی به موبایل توی دستم کردم تا شاید بتوانم به بهانه ای از اتاق خارج شوم اما فضای سنگین اتاق وحشتناک تر از آن بود که بشود با یک بهانه بی مزه مثل این کاری کرد.


ویکتور هوگونویسندهصحبت کردنخجالت
۵
۱
fattemeh1.hosseini
fattemeh1.hosseini
نوشتن جادویی است که به من قدرت می دهد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید