شاهکار ادبیات کلاسیکی که من برای هم صحبتی با شاعری گرانقدر و نویسنده و فیلسوفی بزرگ دست آویز قرار داده بودم، مفید شده بود. از صمیم قلب آرزو می کردم بتوانم روش کار ویکتور را در آفرینش شاهکار از فقر درک کنم. قبل از بینوایان، رمان هایی در مورد پادشاهان، ملکه ها، شاهزاده ها و اشراف خوانده بودم. نقطه اشتراک همه محیط های پر زرق و برق، خدمتکار های بیشمار و شخصیت های ثروتمند بود. چیزی که در رمان بینوایان در سه چیز خلاصه می شد:
" زنی که خوار و خفیف می شود فقط به دلیل فقر و گرسنگی"
"مردی که متهم و زندانی می شود فقط به دلیل فقر و گرسنگی"
"کودکی که درمانده و رنج کشیده می شود به علت جهل و ظلمت و فقر"

مستقیم به من نگاه کرد بعد با افتخار گفت من از وقتی یازده سالم بود افکار و احساساتم را می نوشتم و اولین مسافرتم از فرانسه به مادرید را توانستم با جزییات بنویسم.
غرور و افتخار توام در کلمات و حرکاتش باشکوه بود. با همان حالت ادامه داد با دقت اطرافم را نگاه می کنم و زیاد کتاب می خوانم. هنوز زمانی را که کتاب های مغازه دست دوم فروشی محل را می خواندم واضح یادم هست، کتاب های روسو، دیدرو، ولتر، کتاب فوبلاس، مسافرت های کاپیتان کوک، منتخب نبوغ مسیحیت شاتوبریان،...
به قفسه کتاب های من نگاه کرد و بعد از سکوت کوتاهی ادامه داد:
هر کتاب جدیدی که به دست می آوردم برایم مانند غذای خوشمزه ای در دست انسان گرسنه ای بود که با حرص و ولع چنگ می زند و با سرعت می بلعد. چشمانش می درخشید و به نقطه ای نا معلوم خیره شد. می دانی من از چهاده سالگی یک عادت خیلی خوب دارم، هرشب در یک دفتر همه چیزهایی که در طول روز اتفاق می افتاد را یادداشت می کردم. یک روز در این دفتر نوشتم
" می خواهم شاتوبریان باشم یا هیچ"
و زمانی نگذشت که شاتوبریان به من لقب " کودک خارق العاده" داد. مثل یک نابغه به نظر می رسید و از شوق و غرور لبریز شده بود. ناگهان چهره اش درهم شد و گویی با خودش حرف می زند ادامه داد:
بعد از مرگ مادرم و ازدواج مجدد پدرم، تصمیم گرفتم مستقل شوم و یک خانه کوچک اجاره کردم و در همان خانه محقر طعم فقر و پریشانی که در کتاب بینوایان خوانده ای را با گوشت و پوست و خونم حس کردم.
فقر چهره زیبایی ندارد اما صداقت و بیان تجربیات واقعی در تعریف فقر آن را ملموس و باور پذیر می کند.
فقری که از آن صحبت می کرد را در خطوط چهره اش به وضوح دیدم و همان موقع ضرورت یادداشت نویسی و ثبت خاطرات برای خلق یک شاهکار را کاملا درک کردم. ویکتور کسی بود که می خواستم بیشتر با من حرف بزند اما او خسته تر از آن بود که ادامه بدهد و کتاب گلستان را که باز کرد فهمیدم باید ساکت شوم.