جورج اورول را وقتی دیدم که کتاب "قلعه حیوانات" ش را تمام کرده بودم و در حال خواندن کتاب " دختر کشیش" بودم. گاهی نگاهم را از کتاب می گرفتم و به این فکر می کردم آیا رابطه ای بین "قلعه حیوانات" و "دختر کشیش" وجود دارد؟

نحوه بیان داستان و زیبایی هایی که من را جذب می کرد، را دوست داشتم. کنار دیوار چهره لاغر با ابرو های رو به پایین و چشم های گود رفته و هیکل لاغرش در کت و شلوار کهنه، چیزی نبود که بتوان نادیده گرفت. به گمانم روحیه پرسشگری اش او را به حرکت در اتاق واداشت و شجاعت ذاتی اش، در لمس کردن اشیا قابل ستایش بود. اما متاسفانه تلویزیون روشن بود و زمان پخش اخبار.
برای خاموش کردن تلویزیون دیر شده بود و اخبار شروع شد. واکنشش به حرف های گوینده خبر و تصاویر برایم تازگی داشت. نشست و با دقت اخبار را نگاه کرد و بعد گفت:

" در روزگاری که دروغ یک واقعیت عمومی است به زبان آوردن حقیقت یک اقدام انقلابی است" سرش را سمت من چرخاند و با چشمهایی که به نظر غمگین می رسید از من سوال کرد " تو شجاعت گفتن حقیقت را داری؟"
من... من...
من در هر موقعیتی که می توانستم گزینه سکوت را انتخاب می کردم یا بهتر از آن گزینه پنهان شدن و البته گاهی که باید موضعم را مشخص می کردم همیشه می توانستم راهی را پیدا کنم تا سلامت بمانم. از این سئوالش یکه خوردم، خجالت کشیدم و باز روش خودم را به کار گرفتم و جواب دادم: " من با سیاست کاری ندارم. اصلا از سیاست چیزی نمی فهمم."
بلند شد ایستاد و نگاه معنی دار و غم باری به من انداخت و گفت: "مردمی که سیاستمداران فاسد را انتخاب می کنند قربانی نیستند، شریک جرمند."
اینکه یک نفر مستقیم شما را مجرم خطاب کند خیلی معذب کننده است اما برای من ضربه ای مستقیم بود که توی صورتم خورد. بعد از آن دیگر با جورج صحبت نکردم اما کتاب "دختر کشیش" را تمام کردم و بعد از مدتی کتاب " قلعه حیوانات " را از کتابخانه امانت گرفتم. تا قبل از آنکه کتاب را به اتاق ببرم جورج فقط اخبار را تماشا می کرد و زیر لب چیزهایی می گفت ولی به محض اینکه کتاب را روی میز گذاشتم به من نگاه کرد . به وضوح گوشه های لبش را دیدم که کمی بالا رفت چیزی مثل لبخند یا شاید زهر خند و گفت:" این بار را بادقت بخوان".
نگاهش کردم رو به تلویزیون خاموش نشسته بود اما انگار چشمهایش به چیزی دورتر از آن نگاه می کرد. تلاش کردم بدون صدا روی صندلی بنشینم و کتاب را شروع کنم. صندلی صدای خفه ای کرد و جورج نگاهش را از آن افق نامعلوم به سمت من چرخاند.