شاید چند ماهی باشد که به طور جدی داستان های شاهنامه را مطالعه می کنم. در این مورد وسواس هم گرفته ام. هر داستان را که تمام می کنم به سراغ کتاب های مرتبط یا بازنویسی های داستان های شاهنامه می روم.

داستان ها در هر شکلی- خلاصه شده، بازنویسی برای کودکان و نوجوانان و مانند آن- جذاب هستند.
در حال حاضر بعد از نوشتن چند داستان حاشیه ای برای شخصیت های شاهنامه که حدود 250 صفحه شده است، یک سوال جدی برای من پیش آمده:
-آیا نوشتن داستان های حاشیه ای برای شخصیت های شاهنامه کار درستی است؟
-انتشار این نوشته ها و کارهایی که شخصیت های داستان انجام می دهند چه واکنشی در پی دارد؟
-چرا شخصیت های منفی شاهنامه جذابیت بیشتری دارند؟
پ ن.
هر زمان شاهنامه را می خوانم به لحظه ای که جناب فردوسی با افتخار می فرماید:
پی افکندم از نظم کاخی بلند که از باد و باران نیابد گزند
فکر می کنم و با کمال جسارت در حس خوشحالی و غرور آن لحظه شریک شاعر می شوم.