ویرگول
ورودثبت نام
fattemeh1.hosseini
fattemeh1.hosseiniنوشتن جادویی است که به من قدرت می دهد.
fattemeh1.hosseini
fattemeh1.hosseini
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

آیا شما هم تحت تاثیر قرار گرفته اید؟

یک ضرب المثلی هست که میگه " این شتری هست که در خونه همه می خوابه!" یا شاید اون یکی که میگه : "آش کشک خالته بخوری پاته نخوری پاته!!" درست نمی دونم کدوم یکی بهتر بود، اما جان کلام اینکه کرونا با ناز و ساز و آواز بالاخره اومد و ما را پسندید و قابل دانست و مهمان شد. من هم که مهماندار بسیار مهربان دو سه روزه، پس فرستادم پیش خانوادش!

گذشته از شوخی اما کرونا، روی زندگی ام مثل بختک سایه انداخته است. اگر بخواهید دقیق تر بدانید این را باید بگویم که زندگی عادی من را مثل سیل به یغما برده است و حالا جزییاتش را در ادامه می نویسم:

سلام بر پفک
سلام بر پفک


1- هر چیزی که از بیرون وارد می شود، باید شسته شده و بعد ضد عفونی شود.

بسته پفک را که می شستم به این فکر می کردم خوب اگر من برای سلامتی ام دارم این بسته را اینچنین با جدیت ضدعفونی می کنم ، خب اساسا چرا می خواهم پفک بخورم.

در نتیجه با وجدان آشفته یک بسته پفک را تنهایی خوردم بعد یک بسته چیپس و بعد هم یک بسته کرانچی!

2- وقتی با آب، مواد شوینده روی خربزه را می شستم حس کردم خربزه دهن واکرده و می گوید : " ما با هم از این حرفا داشتیم؟"

3- هر بار که برای خرید بیرون می روم احساس می کنم یک جایی حساب بانکی ام هک شده است و من نمی دانم. هر بار نسبت به قبل کمتر خرید می کنم اما بیشتر پول می دهم!

4-سریال یا فیلم سینمایی در هر ژانری که می بینم، صحنه های مختلف من به فکر نکات ایمنی کرونا هستم.

وسیله ای که از دست بازیگران روی زمین می افتد و بعد بدون اینکه شسته شود، بر می دارند و مستقیم استفاده می کنند، از تماشای فیلم "اره" برایم وحشتناکتر است. در طول تماشای این صحنه ها کاملا نگران وضعیت بهداشتی شخصیت ها هستم و داستان فیلم را اصلا نمی فهمم.

ماسک نزدند و با هم دست می دهند کاش حداقل  توی رستوران غذا نمی خورد- گرگ وال استریت
ماسک نزدند و با هم دست می دهند کاش حداقل توی رستوران غذا نمی خورد- گرگ وال استریت


ژانر عاشقانه که مصیبت های بیشتری هم دارد. صحنه های بوسه تنها نگرانی من، سرایت بیماری است نه دیده شدن یا لو رفتن ها!

حالا بغلش کردی خواهش می کنم بوسش نکن
حالا بغلش کردی خواهش می کنم بوسش نکن

یکی از فانتزی هایم، خانه های بزرگ اشرافی شده که یک میز غذا خوری بزرگ دارد و زن و مرد با فاصله زیاد در سکوت غذا می خورند، به نظرم هم فاصله اجتماعی را رعایت کرده اند و هم اینکه بهداشتی است.

5- عمق فاجعه را وقتی حس کردم که موقع کتاب خواندن هم نگران رفتارهای غیر بهداشتی شخصیت ها بودم.


دلم برای زمانی که توت را از درخت می خوردیم بدون شستن،

بدون ماسک در خیابان قدم می زدیم ،

نان تازه از نانوایی را در راه خانه می خوردیم،

بستنی قیفی را از دستگاه های مغازه می گرفتیم ( نه بستنی پاستوریزه)،

و یک شیشه نوشابه را بدون نی شریک می شدیم، تنگ شده است.



کروناآغوشگرگ وال استریتماسک
۸
۰
fattemeh1.hosseini
fattemeh1.hosseini
نوشتن جادویی است که به من قدرت می دهد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید