در نقد، به ویدیو ملتهب و خشونت باری که این روزها، فضای خاکستری مجازی را سیاه تر کرد....

نه، اندوهِ ما تنها از دیدنِ یک رفتارِ زشت نیست.
اندوهِ ما از آن است که گاه کسانی میکوشند نامِ مردانگی را بر چیزی بنویسند که از مردانگی، جز سایهای وارونه و بیریشه در خود ندارد.
مردانگی در این سرزمین با فریاد آغاز نشد؛ با فداکاری آغاز شد.
در سرزمینی که آرش، جانِ خویش را در تیر نهاد تا مرزهای وطن پابرجا بماند؛ در سرزمینی که رستم، قدرت را سپرِ حمایت از مردم ساخت، نه ابزاری برای ترساندن آنان؛ در سرزمینی که گردآفرید با قامتِ استوار در تاریخ ایستاد تا نشان دهد شرافت، نه زن میشناسد و نه مرد، بلکه انسان میشناسد؛ چگونه میتوان تحقیرِ یک زن را نشانهٔ قدرت پنداشت؟
و آنچه دل را بیش از همه میآزارد، خودِ خشونت نیست؛ فراموشیِ حرمتِ زن است.
زن، در فرهنگِ این سرزمین، هرگز حریفی نبوده است که مرد بخواهد بر او پیروز شود.
زن، نخستین پناهگاهِ هر انسان است.
نخستین صدایی که شنیدهایم.
نخستین دستی که ما را از زمین بلند کرده است.
مادرانِ این خاک، رستمها را پرورش دادهاند؛ نه برای آنکه روزی دستی بر ضعیفتر از خود بلند کنند، بلکه برای آنکه پناهِ دیگران باشند.
گاهی با خود میاندیشم اگر پهلوانانِ این سرزمین از پسِ قرنها خاموشی بازگردند، از چه چیز بیشتر اندوهگین خواهند شد؟
از آنکه مردی بر زنی خشم گرفته است؟
یا از آنکه کسانی این خشم را قدرت نامیدهاند؟
زیرا تفاوتِ قدرت و خشونت، تفاوتِ پهلوان و زورگوست.
قدرت، توانِ حمایت کردن است.
خشونت، اعترافِ آشکارِ ناتوانی.
مردی که برای اثباتِ خویش به تحقیرِ یک زن نیازمند باشد، پیش از آنکه زن را خوار کرده باشد، مردانگی را خوار کرده است.
به یادِ مادرانی میافتم که در سالهای آتش و خون، جوانانِ خویش را راهیِ جبههها کردند.
به یادِ مردانی که در هشت سال جنگ، جانِ خویش را سپرِ این سرزمین ساختند.
آنان رفتند تا کودکی در امنیت بخوابد.
تا مادری بیهراس زندگی کند.
تا حرمتِ انسان باقی بماند.
هر بار که به آن نسل میاندیشم، غمی آرام در دلم مینشیند.
نه از آن رو که رفتند؛ از آن رو که گاه فراموش میکنیم برای چه رفتند.
آنان جان ندادند تا اشکِ زنی وسیلهٔ نمایش شود.
آنان جان ندادند تا تحقیرِ انسان، سرگرمیِ تماشاگران گردد.
آنان جان دادند تا انسان، حرمتِ انسان را نگاه دارد.
مگر نه آنکه نخستین آموزگارِ هر مرد، زنی است که او را در آغوش گرفته است؟
مگر نه آنکه هر پهلوانی، روزی کودکی بوده که از دستانِ مادر برخاستن را آموخته است؟
پس چگونه میتوان دستی را که روزی از مهرِ یک زن نیرو گرفته، برای آزردنِ زن بلند کرد؟
تاریخِ ایران، دفترِ ستایشِ صاحبانِ قدرت نیست؛ دفترِ ستایشِ صاحبانِ شرافت است.
نامِ بسیاری از زورمندان در غبارِ سالها گم شده است، اما هنوز از آرش میگوییم و از رستم؛ زیرا مردم، قدرت را تحسین نمیکنند، شرافت را به خاطر میسپارند.
هنوز از آنان که دلهای بزرگ داشتند یاد میکنیم، نه از آنان که مشتهای سنگین داشتند.
و چه اندوهِ بزرگی است که برخی میپندارند ترس، احترام میآفریند.
حال آنکه احترام هرگز از ترس زاده نمیشود.
احترام، فرزندِ اخلاق است.
فرزندِ انسانیت است.
فرزندِ آن فهمِ عمیقی است که به انسان میآموزد ارزشِ او به تعدادِ کسانی که از او میترسند نیست؛ به تعدادِ دلهایی است که در کنارِ او احساسِ امنیت میکنند.
روزی همهٔ هیاهوها خاموش خواهد شد.
همهٔ شهرتها.
همهٔ فریادها.
همهٔ نمایشها.
و آنگاه تنها یک پرسش باقی خواهد ماند:
آیا در این جهان، پناهِ کسی بودیم یا هراسِ کسی؟
پهلوانانِ این سرزمین پاسخِ آن پرسش را میدانستند.
از همین روست که پس از قرنها هنوز نامشان با احترام بر زبانها جاری است.
زیرا تاریخ، قدرت را به خاطر نمیسپارد؛ شرافت را به خاطر میسپارد.
✍🏻 شقایق آبی؛