من همیشه به این نتیجه رسیده‌ام که فحش دادن، اگر در حد کنترل‌شده باشد، یک جور خدمات رایگان به سلامت روان است.
طرف عصبانی می‌شود، دو تا فحش می‌دهد، یک نفس عمیق می‌کشد، یک لیوان آب می‌خورد و دوباره به آغوش جامعه برمی‌گردد؛ انگار نه انگار که پنج دقیقه قبل آماده بود کره‌ی زمین را با دست از مدارش خارج کند!
اما من؟
من فحش نمی‌دهم...
نه اینکه خیلی آدم باادبی باشم؛ نه!
فقط هر بار می‌خواهم فحش بدهم، یک صدای نامرئی از ته وجدانم می‌گوید:
«زشته...»
بعد همان صدا سه ثانیه بعد می‌گوید:
«حالا برو دو ساعت غر بزن!»
و من هم اطاعت می‌کنم!
اصلاً من فحش نمی‌دهم...
من حرصم را قسطی پرداخت می‌کنم.
فحش دادن، پرداخت نقدی است.
غر زدن؟
خرید اقساطی!
امروز یک قسط،
امشب قبل خواب دو قسط،
فردا صبح که بیدار شدم سه قسط،
سه روز بعد هم یک اعلان از مغزم می‌آید:
«یادآوری: هنوز بابت حرصِ سه‌شنبه، چهار قسط باقی مانده است!»
بعد تازه بدبختی اصلی شروع می‌شود...
غر زدن من روی یک موضوع نمی‌ماند.
از اینکه راننده بوق زد شروع می‌کنم...
وسطش یادم می‌افتد یک فروشنده سه سال پیش پول خرد نداشت.
بعد می‌رسم به معلم کلاس چهارم که گفت:
«خطت خوب نیست.»
بعد هم نمی‌دانم چرا نتیجه می‌گیرم که کلاً مردم اعصاب ندارند!
ذهن من موقع عصبانیت اصلاً حافظه نیست...
آرشیو ملی است.
همه‌چیز را نگه می‌دارد.
تاریخ،
ساعت،
محل وقوع،
رنگ لباس طرف،
لحن حرف زدنش،
و اگر لازم باشد، رطوبت هوا را هم ثبت می‌کند!
یک نفر عصبانی می‌شود، همان لحظه هرچه باید بگوید می‌گوید و تمام.
من؟
سه ساعت بعد، زیر دوش حمام، تازه جواب دعوا یادم می‌آید!
بعد همان‌جا، با شامپو در دست، یک مناظره‌ی خیالی را با اختلاف زیاد می‌برم.
طرف بیچاره تا آن موقع شامش را خورده، خوابیده، شاید اصلاً اسم مرا هم یادش رفته...
من تازه می‌گویم:
«اَه... باید همون موقع اینو بهش می‌گفتم!»
بدتر از همه این است که هیچ‌کس از دست من در امان نیست.
کافی است فقط اشتباه کند و بپرسد:
«چی شده؟»
تمام!
بدبخت دیگر راه فراری ندارد.
من از اول تعریف می‌کنم.
با جزئیات.
با بازسازی صحنه.
با تحلیل روان‌شناختی شخصیت طرف مقابل.
با ارجاع به اتفاقات سال‌های قبل.
بعد هم هر دو دقیقه یک بار مکث می‌کنم که طرف وظیفه‌اش را انجام بدهد.
باید سر تکان بدهد.
باید بگوید:
«حق داری...»
«دقیقاً...»
«من جای تو بودم بدتر برخورد می‌کردم...»
اصلاً وظیفه‌ی شنونده تأیید کردن است!
اگر خدایی نکرده بگوید:
«خب شاید یه کمم تقصیر خودت بوده...»
تبریک می‌گویم...
ایشان رسماً موضوع غر زدن بعدی من شدند!
گاهی به آدم‌هایی که راحت فحش می‌دهند حسودی‌ام می‌شود.
نه به خودِ فحش...
به آرامشی که بعدش دارند.
من بعد از یک ساعت غر زدن هم آرام نمی‌شوم.
فقط موضوع غر زدنم عوض می‌شود!
خلاصه ما آدم‌های مؤدب، آرام‌تر از بقیه نیستیم.
فقط به جای اینکه عصبانیت را از دهانمان بیرون بریزیم، آن را به صورت پادکست، مستند، پرونده‌ی قضایی و پایان‌نامه در اختیار اطرافیان قرار می‌دهیم!
پ.ن:
اگر حس کردید این متن زیادی طولانی شد...
حق دارید.
حقیقتش این متن نه برای دفاع از فحش دادن نوشته شد...
نه برای تبلیغ غر زدن...
فقط امشب نه می‌توانستم فحش بدهم...
نه کسی دم دستم بود غرهایم را تحمل کند...
در نتیجه قربانی بعدی، شما بودید!
با تشکر از اینکه در روند تخلیه‌ی روانی اینجانب همکاری کردید.
(این متن در نهایت حرص در ساعت ۴ صبح روز دوشنبه ۲۹ تیرماه سال ۱۴۰۵، حینی که برای بار صدم تاریخ امتحانات رو عوض کرده اند، نوشته شده است.)
