مادرم همیشه می گفت:
«سفید، رنگ شروع دوباره است.»
من اما از بچگی از سفید می ترسیدم.
از دیوارهای سفید بیمارستان.
از روپوش سفید دکتری که یک روز دستش را روی شانه پدرم گذاشت و دیگر چیزی نگفت.
از ملافه های سفیدی که مادرم هر بار می شست، روی بند حیاط پهن می کرد و می گفت:
«ببین چقدر تمیز شده.»
من هیچ وقت به سفیدی شان نگاه نمی کردم.
چشمم دنبال لکه ها بود.
یک روز، وقتی پدرم پشت میز نشسته بود و عددهای قبض ها را روی تکه ای کاغذ می نوشت، پرسیدم:
«مامان، چرا کاغذ سفیده؟»
خندید.
گفت:
«کاغذ سفید نیست، مادرجان. هنوز چیزی روش نوشته نشده.»
گفتم:
«فرقش چیه؟»
مداد را از دستم گرفت.
کمی مکث کرد و گفت:
«وقتی چیزی نوشته نشده، آدم فکر می کنه هر چیزی ممکنه روش نوشته بشه.»
بعد آرام تر ادامه داد:
«ولی بعضی سفیدی ها، جای چیزهایی ان که دیگه هیچ وقت نوشته نمی شن.»
آن موقع نفهمیدم.
فقط یادم ماند.
سال ها گذشت.
مادرم مرد.
پدرم چند سال بعد.
من ماندم و خانه ای که بعد از رفتنشان، عجیب بزرگ شده بود.
هر اتاقش یک سکوت داشت.
در اتاق مادر هنوز بوی صابون می آمد.
گاهی فکر می کردم اگر در کمدش را باز کنم، صدایش را می شنوم:
«دست نزن، مرتبش کردم.»
اما هیچ وقت بازش نکردم.
تا روزی که تصمیم گرفتم خانه را بفروشم.
همان روز، میز پدرم را خالی کردم.
کشوی پایینی گیر کرده بود.
با زانو فشارش دادم و باز شد.
چند قبض قدیمی، یک خودکار خشک شده و دسته ای کاغذ سفید داخلش بود.
اولین کاغذ را برداشتم.
بالای صفحه، با دستخطی که نمی شناختم، نوشته شده بود:
«برای مادرم.»
لبخند زدم.
فکر کردم کار پدر است.
کاغذ را برگرداندم.
پشتش چیزی نبود.
کاغذ دوم را برداشتم.
سفید.
سومی.
سفید.
چهارمی را که برداشتم، زیر همان جمله نوشته شده بود:
«هنوز نگفتی.»
خشکم زد.
دستم را روی نوشته کشیدم.
جوهر خشک بود، اما مطمئن بودم چند لحظه پیش آنجا نبود.
آن شب کاغذ را روی میز گذاشتم و خوابیدم.
صبح، فقط یک جمله دیگر اضافه شده بود:
«آن روز را یادت هست؟»
کاغذ را کنار گذاشتم.
نمی خواستم یادم بیاید.
اما بعضی چیزها هرچه بیشتر فراموششان کنی، دقیق تر برمی گردند.
آن روز را یادم آمد.
دوازده سالم بود.
مادرم با من دعوا کرده بود.
سر چیز کوچکی.
من در اتاقم را محکم بستم و کلید را چرخاندم.
چند دقیقه بعد، صدایش را از پشت در شنیدم:
«بازش کن.»
جواب ندادم.
گفت:
«فقط می خوام باهات حرف بزنم.»
باز هم جواب ندادم.
چند ثانیه سکوت شد.
بعد صدای سه ضربه آمد.
تق.
تق.
تق.
بعد صدای قدم هایش دور شد.
آن شب، پدرم دیر به خانه برگشت.
صبح، خانه پر از آدم بود.
و من تازه فهمیدم مادرم دیگر قرار نیست در بزند.
سال ها به خودم گفته بودم کودک بودم.
تقصیر من نبود.
اما هر بار که یادم می آمد، انگار هنوز همان در بسته را می دیدم.
کاغذ را برداشتم.
دستم می لرزید.
پایین جمله نوشتم:
«ببخشید.»
صبح روز بعد، کاغذ دوباره سفید بود.
فقط همان جمله اول مانده بود:
«برای مادرم.»
دیگر چیزی نوشته نشد.
نه «پسرم».
نه «ببخشید».
نه حتی یک کلمه.
چند روز بعد، خانه را فروختم.
کشو را خالی کردم.
کاغذ را برداشتم و با خودم بردم.
سال ها گذشت.
دیگر به آن خانه فکر نکردم.
تا هفته پیش.
یک پاکت سفید، بدون فرستنده و بدون تمبر، پشت در خانه ام افتاده بود.
داخلش فقط یک کلید کوچک و زنگ زده بود.
همان کلیدی که سال ها پیش، بعد از فروش خانه، دور انداخته بودم.
آن شب خوابم نبرد.
صبح دوباره به خانه قدیمی برگشتم.
خانه هنوز همان جا بود.
دیوارهای سفید.
پنجره های بسته.
میز پدرم.
کشوی پایینی.
نشستم.
کاغذ را از جیبم بیرون آوردم.
همان کاغذ.
همان سفیدی.
بالایش هنوز نوشته بود:
«برای مادرم.»
خودکار را برداشتم و نوشتم:
«مامان، من آن روز در را باز نکردم.»
مدتی به جمله نگاه کردم.
بعد زیرش اضافه کردم:
«اگر هنوز آنجایی، ببخش.»
خودکار را زمین گذاشتم.
اتاق ساکت بود.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
برای اولین بار خوشحال شدم که چیزی روی کاغذ ظاهر نشد.
بلند شدم.
کلید را برداشتم.
خواستم از اتاق بیرون بروم.
دستم روی دستگیره بود که صدایی از پشت سرم آمد.
آرام.
خیلی آرام.
«بالاخره اومدی.»
خشکم زد.
برنگشتم.
سه ضربه به در خورد.
تق.
تق.
تق.
این بار، از آن طرف.
دستم هنوز روی دستگیره بود.
آرام چرخاندمش.
در باز شد.
اتاق خالی بود.
نه کسی آنجا بود، نه چیزی تکان می خورد.
فقط ملافه سفید قدیمی مادرم روی تخت افتاده بود.
چند قدم جلو رفتم.
کاغذم کنار تخت افتاده بود.
برداشتمش.
«برای مادرم.»
همان جمله اول.
همان دستخط ناشناس.
اما این بار، زیرش چیزی نوشته شده بود.
با دستخط خودم.
با جوهر تازه.
فقط سه کلمه:
«در را باز کردم.»
سرم را بلند کردم.
در اتاق هنوز باز بود.
چند لحظه همان جا ایستادم.
بعد صدای مادرم را از پشت در شنیدم:
«حالا می تونی بیای بیرون.»
نفس در سینه ام ماند.
به در نگاه کردم.
بعد به کاغذ.
دستم آرام پایین آمد.
کاغذ از میان انگشت هایم سر خورد و روی زمین افتاد.
برای چند ثانیه فقط به آن خیره ماندم.
بالای صفحه هنوز نوشته بود:
«برای مادرم.»
و زیرش...
دیگر هیچ چیز نبود.
تمام کاغذ سفید شده بود.
