در میان دشتهای تاریکِ دلم قدم میزدم. چیزی جز صدای قدمهایم و نفسهایی که به شماره افتاده بودند، به گوش نمیرسید.
درختان سوخته بودند و گاهی باد، خاکسترشان را در برابر چشمهای اشکآلود و سرخم به رقص درمیآورد. هیچ نوری در دلم نبود؛ آنقدر تاریک بود که حتی نوک بینیام را هم نمیدیدم. وحشتزده بودم و با خودم فکر میکردم: چه بلایی سر قلبی آمده که روزی گلستانی مثالزدنی بود؟ چه بلایی سر آدمهایی آمده بود که شاد و خرم در شهرِ دلم زندگی میکردند؟
با خودم درگیر بودم و پیش میرفتم تا به ورودی شهرِ دل رسیدم. تابلوی «خوش آمدید؛ با لبخند وارد شوید» سوخته بود. آتشِ خشم و غم، ویرانهای از این شهر بهجا گذاشته بود. ساختمانهایی که از جنس آرزو و رؤیا بودند، همگی پودر شده بودند و دیگر با دشتِ بیابانی فرقی نداشتند.
اما صدایی به گوشم میرسید که فکر میکردم سراب است. صدای خندههایی که از گوشهای برمیخاست. با خودم گفتم: «شاید آن گوشه از دلم هنوز امیدی مانده باشد و مردمانم با همان امید کلبهای ساخته باشند و شاد زندگی کنند.»
تمام توانم را در پاهایم جمع کردم و بهسوی خندههای پرطنین دویدم تا اینکه به قصری رسیدم که ابری تیره بر فرازش سایه انداخته بود.
در آن قصر ضیافتی برپا بود. وارد شدم و چشم چرخاندم تا نگاهم به میز پذیرایی افتاد؛ اما با دیدن آن صحنه، ماتم برد و گیج شدم. آدمهای شهرِ دل، غمگین و افسرده و پژمرده، دور میزی نشسته بودند که غم بر آنها حکم فرمایی میکرد. تاجی که بالای سرِ حاکم بود، نشان میداد که دیگر من فرمانروای این سرزمین نیستم؛ غم حاکم شده بود. او آدمهای شهرم را مجبور میکرد خوراکیهای سیاهی را بخورند که با ماتم طعمدار شده بودند.
خواستم فریاد بزنم که ناگهان دستی روی دهانم گذاشته شد. دو سربازِ غم، با خشم و خشونت، مرا کشانکشان از آنها دور کردند.
اکنون چندین سال از آن ماجرا میگذرد و من همچنان زندانیِ غمم؛ و او حاکمِ شهری است که صاحبش منم…
[فاطینر]