میخواستم بخوابم، اما دلم نیامد امشب چیزی ننویسم.
خوابم نمیبرد، چون کلی حرف برای گفتن داشتم؛
کلی درد برای کشیدن و کلی بغض برای ترکیدن.
حرف هایی که فقط میتوانستم به خودم بگویم.
من شدم رازدارِ خودم، تکیهگاهِ خودم.
من بودم که این شخصیت را ساختم، تا این من، من شد هزاران «من» در من دفن شد.
سالهای سختی بود.
در این سالها آدمهای متفاوتی آمدند و یادگاریهای تلخی کاشتند و رفتند.
حالا یادگاری پر شاخ و برگی مانده که این درخت را اشک هایم آبیاری کرده و پربار شده است.
خیلیها مرا نابود کردند و از روم گذشتند، اما من هنوز اینجام.
هنوز سرپا و بلند شدهام.
من دختری هستم که جلوی آینه میایستد و سینه سپر میکند؛
شرمنده نیستم از حرفهای نزده، بغضهای نکرده و حقهای نگرفته.
خجالت نمیکشم از بیجواب گذاشتنِ زورگوییها.
سربلندم، چون به خودم لبخند میزنم.
من با تمام تنهاییها، با تمام زخمها و خستگیها، پای خودم ایستادهام.
با طمانینه راه میروم.
از حرفهایم پشیمان نیستم، از حذفِ آدمها پشیمان نیستم،
و از هیچ تصمیمی عقب نکشیدهام.
دلم میخواست به یک سالگی برگردم؛ جایی که نه چیزی میفهمیدم و نه چیزی میفهماندم.
جایی که دنیا، فقط دنیای خودم بود و خودم.
چه رویاهایی داشتم…
اما رویا، رویا میماند.
با تمام این زخمها، با این همه فکر، من هنوز در حال گذرم.
[فاطینر]