امروز درونم غوغاست؛ حال عجیبی دارم…
هر شب وقتی دست به قلم میشدم، از دردها و حرفهای نزده میگفتم و مینوشتم؛ اما امشب با شبهای دیگر فرق میکند. روی چمنهای سرد دراز کشیدم و باد، آن یار همیشگیِ ابرها، میوزید و ابرها را از مقابل ستارهها کنار میزد. امشب، شبی پرستاره است.
به آسمان مینگرم؛ هوا، هوای شهر سانفرانسیسکو است. همانجور آسمانش، دلباز و مهتابی است… در رویاهای کودکانه، در کوچههای باریک سانفرانسیسکو قدم میزدم که ستارهها نظرم را جلب کرد. با دقت که نگاه کردم، انگار ستارهها نقاشی کودکانه ای برایم کشیده بودند؛ بسیار شگفتانگیز بود. شکلِ یک جوجهاردکِ دماغدراز بود که بسیار سرخوش به نظر میرسید.
به افکار مسخره خودم خندیدم، از جایم بلند شدم و کشوقوسی به خودم دادم. در حالی که قدم میزدم، ناگهان پایم به یک شلنگ قرمز که پارکبان با آن درختان را آبیاری میکرد گیر کرد و نزدیک بود صورتم با زمین برخورد کند.
در مسیر، چشمانم به دختربچهای افتاد که روی نیمکت نشسته بود. برخلاف بچههای دیگر، بازی نمیکرد؛ قلم و کاغذ در دست داشت. مشتاق بودم ببینم چه میکند، پس در کنارش به آرامی نشستم. با دقت نگاه کردم و ناگهان چشمم به برگهی داخل دستانش افتاد. مشخص بود نقاش خوبی است؛ چرا که با تمام جزئیات، یک ملخ کشیده بود و آن را صورتی رنگ کرده بود… یک ملخ صورتی!
از افکار کودکانه او لذت میبردم و با کلی شگفتی به دستهای کوچولوی او نگاه میکردم که ناگهان صدای پیرمردی بلند شد و نظرم را جلب کرد. پیرمرد فریاد میزد: «دزد! دزد! بگیرینش!»
با سرعت نگاه کردم؛ دو نفر با سرعت میدویدند و مطمئناً پسرِ جوان دزد بود. با عجله از جایم پریدم و پسر را گرفتم. پیرمرد با نفسنفس گفت: «آقا، خدا خیرتان بدهد…»
با تعجب پرسیدم: «چه چیزی از شما دزدیده شده؟»
جواب داد: «آفتابه!»
از این حرف جا خوردم. او هم وسیلهاش را از آن پسر گرفت و رفت؛ من مبهوت ماندم.
عجب شب عجیبی است…
[فاطینر]