قتل رویایی🪧

چشمانم نایی برای پلک زدن ندارند. یاد روز قتل می‌افتم؛ آن روز، من آنجا بودم. آن لحظه را حتی برای دشمنم هم آرزو نمی‌کنم.

یاد دستانی می‌افتم که آغشته به خون بودند، و تنها صدایی که در آن سوله می‌پیچید: ضربان قلبم بود که از وحشت به تندی می‌تپید. هنوز آن جنازه را در خاطر دارم که در رودخونی غرق شده بود. آن چهره‌ی رنگ‌پریده و آن نعره‌های پر از درد پیش از مرگش، هنوز در ذهنم می‌چرخد.

مادرم وارد سوله شد. اما او آنجا چه می‌کرد؟!

خجالت می‌کشیدم به چهره‌اش نگاه کنم. چهره‌ی مادری که با پول خیاطی بزرگمان کرد و بعد از فوت پدر از پا درآمد، اما برای بزرگ کردن ما خود را پیر کرد. مادرم نزدیک‌تر می‌شد؛ مادرم هم آغشته به خون بود. دستانم می‌لرزید، جانی بر تن نداشتم. چاقو بی‌اختیار از دستم افتاد.

زیر پای مادرم نشستم — مادری که تنها کاری که می‌کرد، نگاه کردن به من بود — و به شیون پرداختم. التماس می‌کردم که مرا ببخشد و بگوید چرا سر تا پایش خونی است. فقط گریه می‌کردم و نعره می‌کشیدم. دستانم را روی صورتم گذاشته بودم و اشک می‌ریختم:

«مامااان… مامااان… ببخشید، غلط کردم مااامان، چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم… اون پدرم و کشته بود. باید می‌مرد مامان… مامان چرا اومدی اینجا؟ اومدی شرمنده‌ام کنیییی؟ اومدی بگی این پسری نبود که می‌خواستی، آره؟»

با نعره‌ی بلندی گفتم: «آرهههههههههه!»

هیچ صدایی جز نعره‌های من نبود. دستم را از جلوی صورتم برداشتم تا به چشمان معصوم مادرم نگاه کنم. سرم را بالا آوردم. اما… اما…

مادرم آنجا نبود.

بلند شدم، اشک‌هایم را با آستینی که خون رویش خشک شده بود پاک کردم و به آن سمتی که مادرم بود نگاه کردم. نبود. بلند شدم تا باقی سوله را ببینم. به سمت راستم برگشتم.

چیزی دیدم که دلم می‌خواست باور نکنم، اما نمی‌شد. این… این… نه، نه… این منم… غیرممکنه. چرا پس…

در واقع چیزی که دیدم، کابوس شب‌هایم بود. خودم را مقابل خودم می‌دیدم، در حالی که مرده بودم؛ نه تنها رنگ صورتم، بلکه چشمانم هم سفید شده بود. چاقو به سینه‌ای که زمانی قلبم در آن می‌تپید فرو رفته بود و خون بر زمین ریخته بود. و مادرم بالای سرم گریه می‌کرد و بر سر خود می‌کوبید.

رو به مادرم کردم. با استرس و اضطراب هق‌هق می‌کردم و می‌گفتم:

«مامان… مامان، من اینجام، نگام کن. من نمردم مامان. من زنده‌ام، پسرت زنده‌ست، من نمردم، اینجام، نگام کن…»

بلند شدم و دور خودم می‌چرخیدم، طوری که نه تنها من، بلکه دنیا هم در سرم می‌چرخید.

با نفس‌زنان از خواب بیدار شدم؛ گویی این سیاره به این بزرگی، اکسیژن برایم کافی نبود. دستانم یخ کرده بود و پهنای صورتم خیس شده بود. چهره‌ی ترسیده‌ام را پاک کردم و متوجه شدم این‌ها چیزی جز خواب نبود.

یاد مادرم افتادم که امشب سر شام گفته بود زیاده‌روی کرده‌ام. حتماً بر اثر پرخوری چنین کابوسی دیده‌ام.

پس یادتان باشد: شام سنگین، کابوس سنگین.

[فاطینر]