در افکار خودم در بیصدا ترین حالت ممکن فریاد میزنم.
با جاده ای شلوغ در ذهن به نقطه ای از دیوار خیره میشوم و سرنوشتم را ورق میزنم..
کنار جوی پر از درد نشسته ام و از آن مینوشم.
در بیصدا ترین حالت ممکن با خودم میجنگم برای تلافی بغض های کرده و اشک های نریخته،سکوت های نابجا و حرف های نزده....
سنگینی روح خسته ام را حس میکنم بخاطر انتخاب نابجا!!
انتخاب آدم های نابجا.
انتخاب یه راه نابجا.
و کلی انتخاب های دیگر.....
چه جالب است
ناز را می کشیم
آه را می کشیم
انتظار را می کشیم
فریاد را می کشیم
درد را می کشیم
ولی بعد از این همه سال …
آنقدر نقاش خوبی نشده ایم که بتوانیم
دست بکشیم از هر آنچه که آزارمان می دهد:'))