دو چشم در آینه نگاهم میکند؛ ترسیدهام، عرق سرد کردهام و گلویم خشک است. اما این نگاه، حاصل یک روز و یک ماه نیست؛ ساختن این مردمکهای پراقتدار، تاوان سنگینی داشته: اشکهای بسیار، زخمهای کهنه و سالها جنگیدن در سکوت.
صاحب این چشمها را خوب میشناسم؛ دختر هجدهسالهایست که خانهاش گورستان آرزوهایش شده، اما هنوز با رؤیا نفس میکشد. حسرت خورد تا دیگران در آرامش باشند؛ از خودش گذشت، اما سهمش طرد شدن از آدمها بود.
با این همه، در گوشهی قلبش هنوز جانی برای بخشیدن دارد. درد بزرگ این چشمها اما چیز دیگریست؛ دچار یک «کوررنگیِ مزمن»اند که تمام رنگهای جهان، حتی دنیای خودش را تیرهوتار میبیند و مدام خودش را مقصر میداند.
ای کاش نوری از درون، این سیاهی را بشکند و او را به زندگی برگرداند.
[فاطینر]