ویرگول
ورودثبت نام
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)راوی ویرانه های قلبم.... کلماتم خاکستر دیروزند؛مینویسم تا شهر درونم دوباره جان بگیرد.
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)
خواندن ۱ دقیقه·۱ ماه پیش

رنگ‌هایی که نمی‌بینم 🎨

دو چشم در آینه نگاهم می‌کند؛ ترسیده‌ام، عرق سرد کرده‌ام و گلویم خشک است. اما این نگاه، حاصل یک روز و یک ماه نیست؛ ساختن این مردمک‌های پراقتدار، تاوان سنگینی داشته: اشک‌های بسیار، زخم‌های کهنه و سال‌ها جنگیدن در سکوت.

صاحب این چشم‌ها را خوب می‌شناسم؛ دختر هجده‌ساله‌ای‌ست که خانه‌اش گورستان آرزوهایش شده، اما هنوز با رؤیا نفس می‌کشد. حسرت خورد تا دیگران در آرامش باشند؛ از خودش گذشت، اما سهمش طرد شدن از آدم‌ها بود.

با این همه، در گوشه‌ی قلبش هنوز جانی برای بخشیدن دارد. درد بزرگ این چشم‌ها اما چیز دیگری‌ست؛ دچار یک «کوررنگیِ مزمن»اند که تمام رنگ‌های جهان، حتی دنیای خودش را تیره‌و‌تار می‌بیند و مدام خودش را مقصر می‌داند.

ای کاش نوری از درون، این سیاهی را بشکند و او را به زندگی برگرداند.

[فاطینر]

داستاندلنوشتهنویسندهرمانعشق
۰
۰
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)
راوی ویرانه های قلبم.... کلماتم خاکستر دیروزند؛مینویسم تا شهر درونم دوباره جان بگیرد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید