باز این انگشتانِ بیجان، برای نوشتن یا در اصل، برای تخلیهی مغزِ پر از افکارم، شروع به حرکت کردند؛ به انتظارِ البته بدونذوق نشسته ام تا ببینم امشب چه آثاری خلق میکنند.
امشب، چشمانِ خستهام هم نایی برای پلک زدن ندارند. دوست دارم به خوابی عمیق بروم، بسیار عمیق! اما این افکارِ مزاحم، مانع از رسیدن به این لذت میشوند.
گاهی اوقات فکر میکنم تا کی قرار است همچنان در گودالِ گلیِ درد و غم دست و پا بزنم و بی ثمر باشد؟ اگر همهی گناهانِ عالم را کرده بودم، اینچنین تاوان پس نمیدادم. تا کی قرار است صابونِ غم و درد را با لیفِ خاردار به تن بکشم و بی ثمر باشد؟ و هیچ کفی برای پاک کردنِ این اندوههای من، پدیدار نشود؟
من دیگر مغزم، خالی از راه حل است…
آیا به معجزه اعتقاد دارید؟
من، در این لحظه، به همچین چیزی در زندگیام نیاز دارم.
گاهی اوقات، خالی بودنِ مغز برای شکست دادنِ افکار کافی است؛
پس… تهیمغز باش.