دلم گرفته…
ابرهای تیره توی گلویم بغض شدهاند و در انتظار جرقهای از رعدوبرقاند تا باران اشک روی گونههایم سرازیر شود.
چال گونه ام بخشی از این باران را نگه میدارد تا سیلاب اشکهایم پیراهنی را که برایم کادو داده بود، خیس نکند.
زمان خیلی زودتر از آن چیزی که فکرش را میکردم گذشت؛ مثل بادی که تمام رویاهایم را با خود برد، رویاهایی از جنس یاقوت…
اما این باد خاطرهها را به جا گذاشت؛ حرفها و قولهایمان را، و حتی بوی پیراهن مردانهاش را به امانت سپرد تا نصیب آدمی تازه شود…
غوغای درونم نینواست؛ گویی خون در کف دلم به جوش میآید. هرچه با دستمال صداقت و مهربانیام پاک میکنم، بند نمیآید.
دلم را خون کردند کسانی که روزی تمام داراییام بودند. حالا ورشکسته شدهام؛ انگار برجها و پنتهاوسهایم را به حراج گذاشتهام، اما آن برجها و پنتهاوسها چیزی جز خاطرههای قشنگ و حرفهایی نبودند که فقط حرف ماندند.
گداییکردن فقط دست دراز کردن مقابل اینوآن نیست. بعضی وقتها بعضی آدمها محبت گدایی میکنند؛
عشق گدایی میکنند…
گدایی عیب است، اما نه عیبِ آنکه گدایی میکند؛ عیبِ آن کسی است که باعث شده به گدایی بیفتی.
[فاطینر]