«انگشتان خودم را میان موج‌های آشفته موهایم تکان می‌دهم؛ قرار است اولین تجربه‌ام را به اشتراک بگذارم. کمی استرس دارم، ولی با وجود دوستم، کمی از این اضطراب کاسته و آرام می‌شوم. طبق معمول، سر ساعت به قرار از پیش تعیین‌شده رسیدم؛ اما خبری به دستم رسید که متوجه شدم فرد مقابل کمی دیرتر می‌رسد. راستش کمی از این موضوع دلخور شدم، زیرا دوست داشتم سر وقت آنجا باشد. روی صندلی داخل پارک می‌نشینم و پای خودم را مدام تکان می‌دهم؛ نشانه‌ای از استرسم بود . دوستم سعی داشت آرامم کند، اما بی‌فایده بود… تا اینکه لحظه موعود فرا رسید.
راستش، شبیه عکس‌هایش نبود و آن هیکل یا ظاهری که انتظار می‌رفت را نداشت؛ اما برایم مهم نبود، چون همان‌طور که همه می‌دانند، من آدم‌ها را با قلبشان می‌شناسم نه ظاهرشان!
کمی که با هم حرف زدیم، متوجه خیلی چیزها شدم. همیشه با خود و خدای خودم می‌گفتم ای کاش یکی مثل خودم توی زندگی‌ام بود؛ و او، آینه‌ای در مقابلم بود! گویی فاطمه را کپی کرده باشند؛ مانند من، فقط دلش یک رابطه ساده و صادق می‌خواست و زندگی‌ای پر از خنده را طلب می‌کرد.
جالبی گفت و گویمان جایی بود که حرف هایش را کامل می‌کردم؛ اگر جایی گیر می‌کرد، جمله‌اش را ادامه می‌دادم و این نشان می‌داد که چقدر می‌توانم درک‌اش کنم. پسری بود که می‌توانستم ساعت‌ها به او بخندم و اذیتش کنم؛ شاید یک دختر کوچولویِ شیطون همین کار را بکند!
حرف زدن با او آن‌قدر لذت‌بخش بود که ساعت از دستم در رفته بود. با اطمینان می‌توانم بگویم او اولین کسی بود که صادقانه با او می‌خندیدم و لحظه‌هایم را سپری می‌کردم. احساس راحتی عجیبی پیش او داشتم و بسیار قابل‌اعتماد به نظر می‌رسید.
شاید… او همان کسی باشد که بخواهم تا آخر با او زندگی کنم.»
[فاطینر]
