ویرگول
ورودثبت نام
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)راوی ویرانه های قلبم.... کلماتم خاکستر دیروزند؛مینویسم تا شهر درونم دوباره جان بگیرد.
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)
خواندن ۲ دقیقه·۲۵ روز پیش

از اعدام تا تبعید سیبری3

صدای شلیک مهیبی به گوشم رسید. از جا پریدم. فهمیدم آنچه تا پیش از این دیده بودم، تنها کابوسی در میان راه بوده و صدای گلوله متعلق به شکارچیان منطقه است. با این حال، سردی آن کابوس به واقعیت زندگی‌ام رسیده بود؛ یخبندان سلول‌های تنم را با تمام وجود حس می‌کردم.

سرمایی بی‌رحم، مانند چاقویی پوست را می‌شکافت؛ گویی هزاران سوزن ریز در گوشت تنم فرو رفته بود. هوا آن‌قدر سنگین بود که نفس کشیدن را دشوار می‌کرد و با هر دم و بازدم، بخاری غلیظ از دهانم بلند می‌شد. ساعت‌های طولانی در راه بودیم تا اینکه بالاخره مرا پیاده کردند و تنها گذاشتند.

سکوت مرگباری فضا را پر کرده بود؛ سکوتی که گاه با صدای شکستن یخ‌ها و وزش باد وحشی می‌شکست؛ صدایی که انگار از اعماق زمین برمی‌خاست. اطراف را نگاه کردم؛ طبیعتی که نه تنها با من دشمنی نداشت، بلکه نسبت به من کاملاً بی‌تفاوت بود—و این بی‌تفاوتی از هر دشمنی برایم دردناک‌تر بود. گویی زنده یا مرده بودن من هیچ فرقی به حال این دشت سفید نداشت.

قدمی به جلو برداشتم و به سمت کلبه‌ی چوبیِ محکم‌تری رفتم. وقتی وارد شدم، کمی گرما که برای ادامه‌ی بقا کافی بود، به پوستم خورد. بوی نم و دود کهنه، فضا را پر کرده بود و موج‌های ناامیدی میان افکار آشفته‌ام می‌رقصیدند.

از پنجره‌ای که سوز سرما از شکاف‌هایش به درون می‌زد، به بیرون نگاه کردم. در فضایی بیکران و دشت‌های وسیع بودم، اما جایی برای رفتن نداشتم. جسمم آزاد بود، اما دلم به گشت و گذار در این برهوت راضی نمی‌شد. من اسیر روسی‌ها نبودم؛ زندانی دلی بودم که برای خانواده‌ی کوچکش پر می‌زد و این، از هر شکنجه‌ای دردناک‌تر بود. تک‌تک خاطراتم، مانند زخمی باز روی قلبم می‌سوختند.

همان‌طور که به افق خاکستری خیره بودم و سکوت، گوش‌هایم را کر کرده بود، درد استخوان‌سوزی تمام وجودم را فرا گرفت؛ ارمغان خستگی و ضرب‌وشتم‌ها. استراحت، لازمه‌ی بقا بود، اما روحم زیر باد یخی و زوزه‌کش بیرون منجمد شده بود. تصمیم گرفتم پیش از آنکه تگرگی تند و تیز مهمان کلبه‌ی اسیری‌ام شود، برای پیدا کردن غذا قدمی بیرون بگذارم. تنها چیزی که نصیبم شد، کبکی بود که از سرما مرده بود؛ شکاری که نیازی به تلاش نداشت.

در راه، تکه‌چوبی برداشتم تا برای ساختن نیزه جهت شکار و حفاظت از خودم در برابر جانوران استفاده‌اش کنم… نمی‌دانستم چه چیزی در کمین است. پس از خوردن آن غذای مختصر و استراحتی کوتاه، روز جدیدی را آغاز کردم…

(این داستان بر اساس‌ واقعیت است. ادامه دارد...)

[فاطینر]

داستانرماندلنوشتهعشقنویسنده
۰
۰
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)
ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)
راوی ویرانه های قلبم.... کلماتم خاکستر دیروزند؛مینویسم تا شهر درونم دوباره جان بگیرد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید