قبل اینکه شمارشش رو تموم کنه و منم ریغ رحمت و سر بکشم...
انگار زمان ایستاد، نه صدایی و نه تیر اندازی.
شاید من مرده ام و خودم خبر نداشتم و شاید صدای تیر را بخاطر ضربان محکم قلبم نفهمیده بودم یا گمان کنم قبل از تیراندازی سکته کرده بودم .
صدای قدمهای فردی را میشنیدم که به سمتم میآمد و صدا نزدیک تر میشد.
در میان جادهی سردرگم ذهنم میدویدم که حس کردم گره دستانم که به تنهدرخت چسبیده بود شل شد و بعد نور خورشید صبحگاهی برچشمانم تابید، سربازان روسی دستانم را گرفتند و بر سلول خود روانه ام کردند، فکر میکردم التماس هایم جواب داده اما دست سرنوشت داستان دیگری برای من رقم زده بود، کاغذی دریافت کردم از مأموران حکومتی که گویی حکم اعدام لغو و به سیبری تبعید شده بودم. جایی دور و سرد.
نگران سردی تنم نبودم، نگران دلی بودم که از الان یخ زده بود. به مرگ راضی بودم حتی وقتی خیلی وحشتناک بود.
کم کم آماده سفر شدم. وارد اتاقک محافظت شده ارابه شدم و از نرده ها ، منظره ای را نگاه میکردم که برای آخرین بار بود.
به مدت ۱۰ سال تبعید شده بودم و این درحالی بود که کوچک ترین خبری از خانواده ام نداشتم.
خسته بودم از نعره زدن و التماس های بی فایده....
در کف چوبی ارابه دراز کشیدم و خوابیدم.
صدای بی رحمانه تزاری ها مرا از خواب رویایی ام بیدار کرد. در خودم جمع شده بودم و میلرزیدم، ارابه ایستاد و در زمینی پا گذاشتم که تگرگ بر روی چمن هایش لانه کرده بود. کلبه چوبی بود که بر سمت آن راهی ام میکردند و طبق دستورات باید عمری را اینجا میگذراندم و بعد رفتن. تنها ی تنها بودم بدون هیچ آدمی، برهوتی بود که فقط خدا میدانست و انقدر ساکت بود که صدای باد را به راحتی میشنیدم.
روی سنگی که جلوی کلبه بود نشستم که ناگهان صدایی نزدیکم شنیدم که از ترس ، ناخود آگاه از جایم پریدم و به پشت سر نگاه کردم چیزی که میدیدم باور نکردنی بود.
چشمانم از حدقه بیرون زده بود ، قلبم مثل پتک بر سینه ام میکوبید، گویی خون در رگ هایم منجمد شده بود و آب دهانم از گلوی کویرم پایین نمیرفت،لرزش دستانم را حس میکردم و نایی برای ایستادن نداشتم.
در حال اسفناک خودم بودم که.......
(این داستان بر اساس واقعیت می باشد و ادامه دارد...)
[فاطینر]