آن زن، با نگاهی که گویی تمام رنجهای جهان را در خود داشت، بر گوشهای از همان کاغذهای حراجشده نشست. با تعجب تماشایش میکردم؛ او کاغذها را یکییکی میخواند، با دقت در آنها غرق میشد و سپس پولش را به من میداد. اما او کاغذها را با خود نمیبرد؛ آنها را دوباره در جایی میگذاشت تا دیگران نیز بتوانند در آنها زندگی پیدا کنند. پس از ساعتها، مبلغ ناچیزی در کف دستم بود، در حالی که گرسنگی بندبند وجودم را میگرفت.
زن همچنان در کنارم نشسته بود. برخاستم و کاغذها را جمع کردم؛ به دنبال ارابهای میگشتم که شاید تکهای گوشت هم بفروشد. اما وقتی تمام داراییام را دادم، مرد فروشنده با بیرحمی سکههایم را به صورتم کوبید. تازه آنجا بود که فهمیدم در این ده سال، ارزش چیزها چه تغییری کرده است؛ نوشتههای من چون پارهآشغالی ارزان بودند و برای خریدنشان، کسی به فکر نبود. ناگهان صدایی از گوشم گذشت: «با من بیا…» زن مرا دعوت میکرد. نمیدانستم به کجا، اما در میانهی آن درماندگی، او تنها ریسکِ باقیماندهی من بود.
او مرا به کلبهای بزرگ برد و گفت: «اینجا خانه من است. اگر میخواهی، میتوانی امشب را اینجا سپری کنی.» در آن لحظه، نه تنها به سرپناه، بلکه به همدمی نیاز داشتم که بدانم در این دنیای بیرحم، تنها نیستم. آن شب، با شکم سیر و قلبی لرزان، تمام ده سالِ سیاهی را که در سیبری و تنهایی گذرانده بودم، برای او تعریف کردم.
و حالا، از آن خاطراتِ تلخ، ده سال میگذرد. زندگی جدیدی را با آنا آغاز کردم؛ همان فرشتهای که مسیرِ تاریکِ من را به نور هدایت کرد. ما اکنون فرزندی داریم به نام الکساندر؛ پسری که خونِ نویسندگی در رگهایش جاری است و اکنون خود، روزنامهنگاری موفق است. آنا، با قدرت و صلابت همیشگیاش، ستونِ تکیهگاه زندگی من است.
اما… هر میراثی، پایانی دارد. فشارِ بیامانِ این زندگی و رنجهای روحی، قلبم را فرسوده کرد. اکنون، در حالی که بیماری قلبی و صرع، توانِ ادامه دادن را از من گرفته، آمادهی ترک این دنیایی شدم که زمانی آرزویم بود، حالا آماده رفتنم......
(این داستان بر اساس واقعیت است. زندگی نامه نویسنده ای پر رنج به نام فیودور داستایفسکی است که با مشکلات فراوانش نویسندگی چراغ زندگی اش شد و او آثاری مثل جنایت و مکافات، برادران کارمازوف، ابله و.... را در لحظات سخت زندگی به اوج شکوفایی رساند.)
...پایان...
[فاطینر]