۲۰ سالگی رو تازه شروع کرده بودم. جوون بودم و جویای نام، ولی مثل بقیه فقط زندگی نمیکردم؛ توی سرم کارهای بزرگ بود. پسرهای همسنوسالم کار میکردند تا شاه، خانوادههاشون رو اسیر نکنه و اموالشون رو به غارت نبره؛ من هم کار میکردم. تنههای بزرگ رو حمل میکردم؛ راستش نه به میل خودم، بلکه به اجبار. تنی ضعیف داشتم، اما ذهنی خلاق. مثل جادوگرهایی که چوبی برای معجزه داشتن، من هم قلمم رو جادو میدونستم.
پس تصمیم بزرگ زندگیام را گرفتم: روزها کار میکردم و شبها، با چوب جادویم روی کاغذ معجزه میکردم. از حال و هوای حکومت تزار مینوشتم؛ اینکه چگونه شلاقهایشان را نه بر تن، بلکه بر قلبهایمان میزدند. مینوشتم که چگونه نه فقط پولها، بلکه خانوادهها را از ما میگرفتند و حتی بعضی از جوانان زیر کار جان میدادند و مادرانی را عزادار میکردند. اینها را مخفیانه روی شیشههای مغازهها و خیابانها پخش میکردم.
اما عاقبتِ سرنوشت، بعد از ۵ سال و خوردهای که حتی کتابی به نام «بیچارگان» چاپ کردم و در اوج بودم، گرفتار سربازان بیرحم حکومت تزار شدم و حکم ناعادلانه اعدام…
خانوادهای پرشور نداشتم. تنها زنی داشتم با پسری خردسال، که آنها هم عاقبت خوبی نداشتند. بعد از چندین سال زندان، نوبت به رهایی دنیایی رسید که آرزوی خیلی از آدمهای بیرون از این زندان بود. صبح زود بود و نسیمی ملایم میان تار موهایی که آخرین بار، حسِ حمام رفتنم را به یاد نمیآورم، میوزید. اما همهچیز آنقدر آرام پیش نمیرفت. جلوتر که رفتیم، درختی را دیدم که فهمیدم قرار است من را به آن ببندند؛ و آن تکتیراندازی که با تفنگ منتظر شکار بود. تنها سیاهیای که اکنون میدیدم، چشمانم بود که بسته شده بودند.
دورمان سر و صدا بود؛ زندانیان با کاسههای غذایی که سالی یک بار هم شسته نمیشد، به نشانه اعتراض بر نردهها میکوفتند. اما میان امواج بلند صدا، تنها صدای ضربان محکم قلبم را میشنیدم؛ گویی قلبم توان چندین مرد را پیدا کرده و در سینهای که از ضرب و شتمهای سربازان زخمی شده بود، میکوفت.
نه پایی برای آمدن داشتم و نه دلی برای خداحافظی.
به زور میکشاندنم. با التماس از آنها خواهش میکردم: «من زن و بچه دارم، آنها بدون من از گشنگی میمیرند، بگذارید من بروم… خواهش میکنم، من کاری نکردم!» و مانند کودکان گریه میکردم. دست و پاهایم قبل از مردن، رسماً یخ زده بود.
به درخت که بسته شدم، تنها چیزی که میشنیدم صدای هقهق نفسهایم و ترکیب آن با ضربان قلبم ریمیکس وحشتناکی ساخته بود.فرمانده شروع به شمارش کرد. حتی توانِ فریاد زدن هم نداشتم.
یک......
اینجا تمام ماجرا نیست.
دو......
این چیزی که میخواستم نبود.
(این داستان بر اساس واقعیت می باشد و ادامه دارد...)
[فاطینر]