
ناماسته
از قلب من، به قلب شما.
یکی از سختیهای لایف استایل مینیمالیست، شرایط و محیط هست.
من در شهر مدرن زندگی میکنم و مینیمالیست شدن در این محیط، نیاز به تلاش بیشتری داره اما غیرممکن نیست.
بعضی وقتا، به خاطر محیط، انقدر از مینیمالیست دور میشم، که راستش از ادامه دادن این سبک، خسته و ناامید میشم.
خیلی از محیطها هستند که ما در طول روز یه زمانی رو ، باید سپری کنیم و اختیار این محیط، دست ما نیست مثل محیط کار، خیابون ها در راه رفتن یا برگشتن از محل کار، کافه ، رستوران و فروشگاه یا هر محیط دیگه ای.
شاید این محیطها خیلی برای طرز تفکر مینیمالیست ما، مناسب نباشند و ته دلمون بخوایم که تغییرشون بدیم.
پیشنهاد من، و شاید یکی از راههایی که امتحان کردم، ساختن یه دنیای مینیمال توی ذهنمه و هر زمانی که تو محیطی هستم که باعث میشه خوشحال نباشم، یا استرس داشته باشم، یا به طور کلی از اون لحظه و کاری که انجام میدم لذت نبرم، میرم توی دنیای خودم.
یکی از راههای دیگه ای که امتحان کردم، این بود که بتونم محیطهایی که میتونم رو تغییر بدم، مثل اتاقم.
آخ که چقدر دلچسبه وقتی بعد از یه روز پرکار، برمیگردی اتاقت و سادگی و آرامش رو تو اتاقت درک میکنی.
این روزها، شاید مینیمالیست بودن سخت باشه، اما وقتی به اتاقم برمیگردم و یوگا تمرین میکنم، همراه با مانترا خوش آوا، بهم امید میده که بتونم این راه رو ادامه بدم، درگیر زندگی مدرن نباشم، و برسم به غایت.
مینیمالیست برای من یعنی لایف استایل پر از آرامش، پر از آوای مانترا، سکوت، دانش، امید، حس خوب
پدرم همیشه میگه، انسان مثل موم و شیشست، و میتونه خودش رو با شرایط وقف بده، پس منم میتونم توی شیشه مینیمالیست، شکل بگیرم و بدون توجه به محیط مدرن، بتونم با آرامش باشم.
و در آخر همه ما میفهمیم، تکه گمشده ای که همیشه دنبالش بودیم، آرامشه.
برای من، غایت یعنی آرام بودن و آرامش، یعنی پیدا شدن تکه گمشده.
امید، که همه آرام باشیم.